The Orthodox Pages

ΤΑ ΜΗΝΑΙΑ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

 

ΟΙΚΟΣΕΛΙΔΑ

Επιστροφή

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΗ ΚΒ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

 Μνμη το ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡῶν Ἰακώβου τοῦ θαυατουργοῦ, καθηγουένου τῆς ἱερᾶς ονῆς ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ.

Ποίηα Ἰσιδώρας, οναχῆς ἐν τῇ ἱερᾷ ονῇ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόου Μακρυνοῦ, ετὰ προσθηκῶν ἐξ ἑτέρας ἀκολουθίας, ποιηθεῖσης ὑπὸ Ἰωήλ, ητροπολίτου Ἐδέσσης

 

ΕΝ ΤΩ ΜΙΚΡΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Εἰς τὸ Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλοεν στιχηρὰ προσόοια τοῦ ἁγίου.

Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγάτων.

Φωταγωγὸν θεοφόρον, ἀνευφηήσωεν, ἐν ταπεινώσει θείᾳ, ἐνδυθέντα ἀῤῥήτως, τοῦ κτίστου εὐσπλαγχνίαν τρισσοφαῆ, καὶ ἀγάπης τὴν κένωσιν, τῆς θεαυγοῦς Ἰωνίας δένδρον τερπνόν, τὸν λαπρότατον Ἰάκωβον.

Τελειοτάτῃ πτωχείᾳ, καὶ καθαρότητι, τῆς ἱερᾶς σου άης, καὶ ητρὸς προσεδέξω, τὴν δρόσον εὐλαβείας καὶ θεαυγές, ὡσεὶ κρίνον ἐξήνθησας, ἐν τῇ Φαράκλᾳ Εὐβοίας ἀσκητικῶς, θεοδόξαστε Ἰάκωβε.

Στεφανωθεὶς τῇ σοφίᾳ, τοῦ Λόγου ἔνδοξε, θαυατουργὸς ἐδείχθης, παιδιόθεν παάκαρ, νέων ἰαάτων τὰς δωρεάς, ἐν πολλαῖς παρακλήσεσιν, ἐν ἀγρυπνίαις, νηστείαις καὶ προσευχαῖς, θεοβράβευτε Ἰάκωβε.

ἰς παφαῆ χοραρχίαν, εἰσδύσας πάνσοφε, ἐρατεινὴν τὴν χάριν, προσελάβου εὐφρόνως, ἁγίων ἀπολαύων ὄλβου λαπροῦ, καὶ ετέχων ἐν Πνεύατι, Παρασκευῆς ἀθληφόρου τῇ χαρονῇ, καὶ ἀγγέλων ταῖς ἐλλάψεσι.

Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.

νυνήσωεν χαίροντες, τῆς Εὐβοίας τὸν ἀνάργυρον ἰάτορα ἀναβοῶντες· Χαίροις, ὁ τὴν στοργὴν τοῦ Πνεύατος, δωρούενος τῇ Ἐκκλησίᾳ. Χαίροις, ὁ διανέων φωτισόν, πρὸ τοῦ λαβεῖν τὴν χάριν τῆς ἱερωσύνης· καὶ γὰρ ἐνοικήσας, ἐν σοὶ ὁ Παράκλητος, ἐκ δυνάεως εἰς δύναιν ἐκράτυνέ σε, ποιεῖν καὶ πράττειν θαυάσια. Διὸ ἐν οἰκειότητι, τοῖς ὁοψύχοις σου ἁγίοις, τὰς ἐντεύξεις ποιούενος, καὶ τὸν ὅσιον Δαβίδ, ἐν πίστει προστάσσων, Ἰάκωβε θεσπέσιε, ἀεὶ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡῶν.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος β΄.

Σήερον τῷ ναῷ προσάγεται, ἡ πανάωος Παρθένος, εἰς κατοικητήριον τοῦ παντάνακτος Θεοῦ, καὶ πάσης τῆς ζωῆς ἡῶν τροφοῦ. Σήερον τὸ καθαρώτατον ἁγίασα, ὡς τριετίζουσα δάαλις, εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων εἰσάγεται· ταύτῃ ἐκβοήσωεν, ὡς ὁ ἄγγελος· Χαῖρε, όνη ἐν γυναιξὶν εὐλογηένη. Εἰς τὸν στίχον, στιχηρὰ προσόοια.

Ες τν Στχον.

Στιχηρ Προσμοια.

χος β  Οκος το φραθ.

Λάπεις χαρονικῶς, Ἰάκωβε θεόφρον, εὐφραίνων Ἐκκλησίαν· καὶ γὰρ συλλειτουργοῦντα, ἀγγέλοις ὤφθης ὅσιε.

Στίχ. Τίιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ.

Χαίρουσι γενεαί, ἑπτάριθοι σεπτῶν σου, προγόνων ἱερέων, εὑροῦσαί σε συύστην, εἰς δεῖπνον ἐπουράνιον.

Στίχ. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούενος τὸν Κύριον, ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ θελήσει σφόδρα.

σχες υσταγωγόν, καὶ θεῖον ἰατῆρα, τὸν έγαν Χαραλάπη, δι οὗ ταῖς ἐπιτόκοις, παρεῖχες ἀντιλήψεις σου.

Δόξα. Τριαδικόν.

Ηὔφρανας υστουργέ, εθέξει σου τριφώτῳ, Τριάδα ἐν ονάδι, Πατέρα σὺν Υἱῷ τε, καὶ Πνεῦα τὸ πανάγιον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Εἵλκυσας φαεινῶς, πανάχραντε Παρθένε, εἰς κῆπον Ἐκκλησίας, ποιαίνειν ἐν τοῖς κρίνοις, Ἰάκωβον τὸν ἔνθεον.

Τὸ Νῦν ἀπολύεις, τὸ τρισάγιον, τὰ ἀπολυτίκια ἐκ τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ καὶ ἀπόλυσις.

ΕΝ TΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Στιχολογοῦεν τὴν α΄ στάσιν τοῦ Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τὸ Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶεν στίχους Ϛ΄ καὶ ψάλλοεν στιχηρὰ προσόοια τοῦ ἁγίου.

Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγάτων.

Τοῦ Λιβισίου τὸν γόνον, σενὸν Ἰάκωβον, τὸν ὕστερον ἐν άνδρᾳ, τοῦ Δαβὶδ προεστῶτα, πρεσβύτερον ὁοῦ τε καὶ οναχόν, ἐπαινέσωεν ἅπαντες, ὥσπερ γὰρ ἄγγελος ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς, τοῦ Κυρίου παντοκράτορος.

Τὴν θαυαστὴν βιοτήν σου, πάτερ Ἰάκωβε, ἐν τῇ σεπτῇ ονῇ σου, τῶν ἀγγέλων ὁ δῆος, ἐθαύασε καὶ ὕνησε τὸν Χριστόν, τὸν πλουσίως κοσήσαντα, σὲ τὸν φιλόθεον ἄνδρα ταῖς ἀρεταῖς, καὶ χαρίσασι τοῦ Πνεύατος.

Βλαστὲ σεπτῆς Θεοδώρας, πάτερ Ἰάκωβε, ταύτην ἐκτήσω πρώτην, ὁδηγὸν πρὸς τὰ κρείττω, νηστείαις, ἀγρυπνίαις καὶ προσευχαῖς, καὶ ἠθῶν τελειότητι· ὅθεν ἐδέξω χαρίσατα ἐκ Θεοῦ, ιησάενος τὸν βίον αὐτῆς.

Προσόοια ἕτερα.

Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέενοι.

ίζας τὰς ἁγίας σου, ὑπεραξίως τιήσας, ἔφερες χρηστότητος, ἔνδυα ἐρίχρυσον, ἐκ νεότητος· διαυγῶς κέκτησαι, ὅθεν ἐν πτωχείᾳ, καθαρότητος θησαύρισα, πίστει αὐξόενος, πλήρει τε νηστείᾳ τρεφόενος, καὶ πᾶσι εριζόενος, σπλάγχνοις οἰκτιρῶν καὶ ἁπλότητι. Διὸ Θεοτόκου, ἐφείλκυσας ἰάτειραν στοργήν, καὶ τῶν ἀύλων, Ἰάκωβε, σεπτὴν οἰκειότητα.

Χάριτι εὐθύτητος, προκαθαρθεὶς ἐλεῆον, ἐν παννύχοις στάσεσιν, ἔθραυσας τὰ ἔνεδρα, τοῦ ἀλάστορος. Ἱερῶς ἔφερες, ὅθεν τοῦ Κυρίου, τὰς ὑψώσεις ἐν τῷ λάρυγγι, καὶ ἀνυπόδητος, ὥσπερ Μωυσῆς ἐεγάλυνας, υστήριον ἀπόῤῥητον, τῆς οἰκονοίας, Ἰάκωβε, φλεγόενος πίστει, καὶ ἔρωτι Τριάδος υστικῷ, ὁ ηδαῶς ἐκκαιόενος, πυρὶ τῆς οἰήσεως.

Μένων ἀδιάφθορος, ταῖς ἡδοναῖς τῆς ἀπάτης, ἔφθασας εἰς ἄληκτον, ὅρασιν θεσπέσιε, τῆς λαπρότητος, ἱλαρᾶς πόλεως· ὅθεν τὰς σκηνώσεις, τῶν ἁγίων ἐθεώρησας, ἐνισχυόενος, θείαις ἀγλαΐαις τοῦ Πνεύατος, καὶ θέᾳ τῆς θεόπαιδος, ἧς τῇ ταπεινώσει ετέσχηκας, ἵνα ὑποείνῃς, ἀνόων ἐπιθέσεις ἰταάς, ἀνεξικάκῳ πρᾳότητι, Ἰάκωβε πάνσοφε.

Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.

Πᾶσαν δόξαν κενὴν φεύγων, καὶ ἀγρυπνῶν ὡς ἄσαρκος, λειῶνα πανευώδη ἐποίησας τὴν καρδίαν σου, ἐν χαρᾷ θεοῤῥύτῳ. Καὶ γὰρ τῶν συκοφαντῶν, ὑποένων τὰς ἐφόδους ἐν εὐχαριστίᾳ, ἠδάφισας τοῦ Βελίαρ τὰς πυργοβάρεις, καὶ κοινωνὸς γέγονας θεϊκῆς φύσεως. Ὅθεν τῶν βροτῶν, τὴν πικρότητα ἐγλύκανας, Δαβὶδ τοῦ κλεινοῦ, ὀφθεὶς συνόιλος καὶ ὁοδίαιτος, καὶ Ἰωάννου τοῦ ὁολογητοῦ, φιλήτωρ ὁόψυχος. Διὸ τὴν ἡδίστην καὶ λεπτοτάτην αὔραν, τοῦ Παρακλήτου προσδεχθείς, Ἰάκωβε θεῖε, καὶ ἡῶν παρακλήτωρ ἐφάνης, τοῖς βοῶσι· Κύριε δόξα σοι.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος ὁ αὐτός.

πέλαψεν ἡέρα χαρόσυνος, καὶ ἑορτὴ πανσεβάσιος. Σήερον γὰρ ἡ πρὸ τόκου παρθένος, καὶ ετὰ τόκον παρθένος είνασα, ἐν τῷ ναῷ προσάγεται· καὶ χαίρει Ζαχαρίας ὁ πρέσβυς, ὁ γενέτης τοῦ Προδρόου, καὶ βοᾷ γηθοσύνως· Ἤγγικεν ἡ προσδοκία τῶν θλιβοένων, ἐν ναῷ ἁγίῳ ὡς ἁγία, ἀφιερωθῆναι εἰς κατοίκησιν τοῦ παντάνακτος. Εὐφραινέσθω Ἰωακεὶ ὁ προπάτωρ, καὶ ἡ Ἄννα ἀγαλλιάσθω, ὅτι προσήνεγκαν Θεῷ, ὡς τριετίζουσαν δάαλιν, τὴν ἀώητον Δέσποιναν. Μητέρες συγχάρητε, παρθένοι σκιρτήσατε, καὶ στεῖραι συγχορεύσατε· ὅτι ἠνέῳξεν ἡῖν τὴν οὐρανῶν βασιλείαν, ἡ προορισθεῖσα παντάνασσα. Χαίρετε, λαοὶ καὶ ἀγαλλιᾶσθε.

Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν, τὸ προκείενον τῆς ἡέρας καὶ τὰ ἀναγνώσατα.

Σοφίας Σολοῶντος τὸ ἀνάγνωσα.

(Κεφ. γ΄, 1-9).

Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ ὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλοῖς ἀφρόνων τεθνάναι καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡῶν πορεία σύντρια· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, εγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς ἀναλάψουσι καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάῃ διαδραοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτὸν συνήσουσιν ἀλήθειαν καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Σοφίας Σολοῶντος τὸ ἀνάγνωσα.

(Κεφ. ε΄, 15-Ϛ΄, 3).

Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ ισθὸς αὐτῶν καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας καὶ τὸ διάδηα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου, ὅτι τῇ δεξιᾷ σκεπάσει αὐτοὺς καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον αὐτοῦ καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄυναν ἐχθρῶν· ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην καὶ περιθήσεται κόρυθα κρίσιν  ἀνυπόκριτον· λήψεται ἀσπίδα ἀκαταάχητον ὁσιότητα, ὀξυνεῖ δὲ ἀπότοον ὀργὴν εἰς ῥοφαίαν, συνεκπολεήσει δὲ αὐτῷ ὁ κόσος ἐπὶ τοὺς παράφρονας. Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου τῶν νεφῶν ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται καὶ ἐκ πετροβόλου θυοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦα δυνάεως καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικήσει αὐτούς· καὶ ἐρηώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνοία καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν, βασιλεῖς, καὶ σύνετε· άθετε, δικασταὶ περάτων γῆς. Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑῖν καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Σοφίας Σολοῶντος τὸ ἀνάγνωσα.

(Κεφ. δ΄, 7-15).

Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθῷ ἐτῶν εέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόενος ἠγαπήθη, καὶ ζῶν εταξὺ ἁαρτωλῶν ετετέθη. Ἡρπάγη, ὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεβασὸς ἐπιθυίας εταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους ακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ έσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ ὴ νοήσαντες, ηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Εἰς τὴν λιτήν, ἰδιόελα.

Ἦχος α΄.

χυρούενος τῶν ἀύλων τῇ στραταρχίᾳ, ἐκτήσω ἀντιλήπτορας φαεινούς, ἐνισχύοντάς σε εἰς ὁδοὺς σκληράς. Ὅθεν τὸν ἱεροάρτυρα Χαραλάπην, τὸν τροπαιοῦχον Γεώργιον, καὶ τὴν ὁσιοάρτυρα Παρασκευήν, προσδέδεξαι συνεκδήους καὶ ἰάτορας, ἐν ταῖς ἐπόνοις ἀριστείαις σου. Κοινωνὸς τοίνυν ὀφθείς, τῆς ἐπουρανίου ἱεραρχίας, τὸν τρισάγιον ὕνον συνέψαλες, τῷ ἁγίῳ Νεκταρίῳ. Καὶ νῦν πρέσβευε, Ἰάκωβε ἀοίδιε, ὑπὲρ τῶν πιστῶς ἀνυνούντων σε.

Ἦχος β΄.

χνηλατῶν νοίως, τὸν ἀσκητικὸν δίαυλον, ἀγλαῶς ἐφαίδρυνας, τὴν ἱερὰν ονὴν τοῦ θεοφόρου Δαβίδ, ὅνπερ ἀξίως ἐπλούτησας, ἀύντορα καὶ συνέστιον. Ὅθεν τοῦτον τεθέασαι, ταῖς σαῖς ἐντεύξεσι παριστάενον, τὴν θύραν ἀνοίγοντά σοι εὐγενῶς, καὶ ἐν τῷ αὐτοῦ σπηλαίῳ, εὐηράτως σε ξενίζοντα. Καὶ γὰρ ἀστέρα καθοδηγόν, προστάξας Χριστὸς ὁ Θεός, ἐν νυκτὶ φωταγωγεῖν σοι, ὡραίως σε ἐτίησε, τὸν τιῶντα ἀφράστως, Τριάδα ὁοούσιον.

Ἦχος γ΄.

ιλῶν εἰς τὸ οὖς Δαβὶδ τοῦ φιλοῦντός σε, καὶ τούτου τῇ χάριτι σκεπόενος, ἄβροχος ἔεινας, κάτωθεν ὑετοῦ βαδίζων, θεσπέσιε. Τῇ ἀγάπῃ καὶ γὰρ τοῦ λαοῦ, ποιαντικῶς ἐκκαιόενος, ἐν έσῳ παγετῶν, δι ἡιόνου τὰς πορείας ἐποίου, παριδὼν τῆς σαρκὸς τὴν ἀσθένειαν. Διὰ πλείστους τοίνυν ναοὺς ερινῶν, θερῶς παρὰ Κυρίου ἐξεζήτησας, ἐλαίου προήθειαν. Ὅθεν τὸ ὑπερχειλίζον δοχεῖον ἐνέφηνε, τῆς ἐνθέου εὐχῆς σου τὴν δύναιν. Διὸ ἡᾶς εὐλόγησον, προσκυνοῦντας ἐν πίστει, τὴν τιίαν εἰκόνα σου, θεόγνωστε Ἰάκωβε.

Ἦχος δ΄.

Τῷ λόγῳ σου ὑποτάσσων, τὰς ἐξουσίας τοῦ σκότους, καὶ τούτων τὴν ἰσχὺν καταλύων, τῷ σηείῳ τοῦ Σταυροῦ, ἀετρήτων σκορπίων ὁρησάντων σοι, κατέπαυσας τὴν ἔφοδον. Καὶ γὰρ παραδούς, τὸ σὸν θέληα τῷ Κυρίῳ, ἔσχηκας τὸν Θεὸν ὑπακούοντά σοι, τὴν δόξαν τούτου ἀπολαύων κηρύττοντος· Τοὺς δοξάζοντάς ε δοξάσω. Διό, πάτερ Ἰάκωβε, πάντας τοὺς ὑνητάς σου ἐνίσχυσον, ἐν ὁονοίᾳ λατρεύειν, Χριστὸν τὸν Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

ν ταῖς ἱερουργίαις σου, ὑπὲρ τὸ ἔδαφος αἰρόενος, καὶ ἀγγελοπρεπῶς ἀνυνῶν τὸν ζωοδότην, πτέρυγας ἀγγελικὰς ἔγνωκας, κροτούσας τοῖς ὤοις σου. Διὸ ἀνεγεῖραι θέλων, ναὸν τῶν ταξιαρχῶν, τὸν πάφωτον Μιχαὴλ ἔσχηκας, δι ἅπασαν ἀνάγκην, προηθέα πανόλβιον. Καὶ γὰρ ἐφάνης θεόληπτος, ὡς ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, θεωρῶν τὰς ψυχάς, δι ἃς τὰ τίια δῶρα προσεκόιζες. Ὅθεν δεόεθα, πανεύφηε Ἰάκωβε, γενοῦ ἡῶν ἀντιλήπτωρ, ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς κρίσεως.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος δ΄.

Σήερον ὁ θεοχώρητος ναός, ἡ Θεοτόκος ἐν ναῷ Κυρίου προσάγεται, καὶ Ζαχαρίαςταύτην ὑποδέχεται. Σήερον τὰ τῶν ἁγίων ἅγια ἀγάλλονται, καὶ ὁ χορὸς τῶν ἀγγέλων, υστικῶς πανηγυρίζει· εθ᾿ ὧν καὶ ἡεῖς ἑορτάζοντες σήερον, σὺν τῷ Γαβριὴλ ἐκβοήσωεν· Χαῖρε, Κεχαριτωένη, ὁ Κύριος ετὰ σοῦ, ὁ ἔχων τὸ έγα ἔλεος.

Εἰς τὸν στίχον, στιχηρὰ προσόοια.

Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν.

Χαίροις, καθαροτάτῳ νοΐ, συλλειτουργῶν ταῖς παφαέσι δυνάεσι, καὶ νέων τῆς ἀφθαρσίας, τὸ εἰρηνόδωρον φῶς, καὶ τοῦ ἀναστάντος, τὰ χαρίσατα. Διὸ εἰς τὰ ἅγια, τῶν ἁγίων εἰσέδυσας, ἐν εὐφροσύνῃ, θεωρῶν τὰ ἀπόῤῥητα, καὶ τοῖς κάλλεσι, Χερουβεὶ εὐφραινόενος. Ὅθεν κλυτὲ Ἰάκωβε, Δαβὶδ ὁοδίαιτον, καὶ ἐραστὸν Ἰωάννην, ἀκαταλήκτως ἐξέπληττες, τοῦ Λόγου εθέξει, προσλαβὼν τὴν ἐξουσίαν, ἁπάσης κτίσεως.

Στίχ. Τίιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ.

Χαίροις, ὁ ἐν τῇ ῥίζῃ Σταυροῦ, ἀναβλαστήσας ὡσεὶ δένδρον κατάκαρπον, καὶ πόθῳ τοῦ βασιλέως, ἐν κατανύξει ψυχῆς, ἔλαιον ἐκβλύσας τῆς χρηστότητος. Καὶ γὰρ ἡ καρδία σου, συνεθλίβη, Ἰάκωβε, ὥσπερ ἐλαία, ὅτε πεῖναν ἠλόγησας, συπαθέστατε,τῶν πενήτων συγγόνων σου. Ὅθεν καὶ κατηξίωσαι, πληθύνειν θεόφωτε, τῇ προσευχῇ σου τοὺς ἄρτους, ἵνα ἐκθρέψῃς τοὺς κάνοντας. Χριστὸν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡῶν δοθῆναι, τὸ έγα ἔλεος.

Στίχ. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούενος τὸν Κύριον, ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ θελήσει σφόδρα.

Χαίροις, ὁ ἐνδυθεὶς εὐκλεῶς, τοῦ Παρακλήτου τὴν ἀπόῤῥητον δύναιν, καὶ πάντιον ξυνωρίδα, εἰς χειρουργίαν τὴν σήν, πόθῳ προσκαλέσας, ἱερώτατε, Δαβὶδ τὸν θεσπέσιον, καὶ τερπνὸν Ἰωάννην σου, οἳ προδραόντες, σοὶ παρίσταντο κάθιδροι, ὡς ἀκέστορες, καὶ σεπτοί σου θεράποντες. Χαίροις, τῆς θεοήτορος, ἑλκύσας τὴν εὔνοιαν, καὶ γεγονὼς ἑστιάτωρ, εἰς πανδαισίαν αἰώνιον, Ἰάκωβε θεῖε, ᾗ ἱκέτευε ετέχειν, τοὺς σὲ γεραίροντας.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

ορτάσωεν ἀγαλλόενοι, τὰ εἰσόδια τοῦ φωταυγοῦς Ἰακώβου, τοῦ ἀγγέλου τῆς Εὐβοίας, καὶ θεοδωρήτου ἡῶν ἀντιλήπτορος. Καὶ γὰρ σήερον, ἡ ἀπείρανδρος Δέσποινα, τοῦτον ὡς ἠγαπηένον συνεισήγαγεν, εἰς παστάδα αἰώνιον. Διὸ βοήσωεν· Χαίροις, ὅσιε, τῆς Τριάδος κατάλυα, ὁ προστάσσων τοὺς ἁγίους ἐν χρηστότητι. Χαίροις, ὁ κτησάενος ἐν ὀδύνῃ τῆς κενώσεως, τῶν ἀποκρύφων τὴν γνῶσιν, καὶ ἐπιστάενος τῶν χρόνων τὴν ἔκβασιν. Εὐλόγησον ἡᾶς, παναοίδιε, δεόεθα.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος ὁ αὐτός.

Δαβὶδ προανεφώνει σοι, ἄχραντε, προορῶν τὴν ἀφιέρωσιν, τῆς εἰσόδου σου ἐν τῷ ναῷ, ἐν ᾗ τὰ πέρατα σήερον ἑορτάζοντα, δοξολογοῦσί σε, πανύνητε. Τὴν γὰρ πρὸ τόκου παρθένον, καὶ ετὰ τόκον είνασαν ἄφθορον, Μῆτερ τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς, σήερον ἐν τῷ ναῷ εἰσερχοένην, ὁ Ζαχαρίας εὐφραίνεται, ἀπολαβών σε, Δέσποινα, καὶ τὰ ἅγια τῶν ἁγίων ἀγάλλονται, ὑποδεξάενά σε τὴν τροφὸν τῆς ζωῆς ἡῶν. Διὸ καὶ ἡεῖς ἐν ᾠδαῖς ἐκβοῶέν σοι· Ὑπὲρ ἡῶν δυσώπησον, τὸν Υἱόν σου καὶ Θεὸν ἡῶν, δωρηθῆναι ἡῖν τὸ έγα ἔλεος.

Τὸ Νῦν ἀπολύεις, τὸ τρισάγιον καὶ τὰ ἑξῆς.

Ἀπολυτίκια.

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήου πολίτης.

Λαπρυνθεὶς τοῦ Δεσπότου ταπεινώσει, Ἰάκωβε, κάλλος ἐνεδύθης ἀρχαῖον, καταυγάσας τὴν Εὔβοιαν. Διὸ συλλειτουργῶν τοῖς Χερουβεί, ὡράθης Ἐκκλησίας χαρονή, σὺν Δαβὶδ καὶ Ἰωάννῃ, ἱλαστικῶς φαιδρύνων τοὺς βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάατα.

Δόξα. Ἕτερον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν ὁσίων πατέρων τὰ κατορθώατα, ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, ζηλώσας ἅγιε, ἀνεδείχθης ιητὴς τούτων Ἰάκωβε, ἐν τῇ άνδρᾳ τοῦ Δαβίδ, τοῦ προστάτου σου σενέ, ποιάνας ταύτην ἐνθέως· διὸ σὺν τούτῳ ὴ παύσῃ, ὑπὲρ ἡῶν ἀεὶ δεόενος.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος δ΄.

Σήερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡεῖς εγαλοφώνως βοήσωεν· Χαῖρε, τῆς οἰκονοίας τοῦ κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.

Ἀπόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετ τν α Στιχολογαν, Κθισμα

Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

ν οναῖς εὐωχηθείς, ἔνθα ἡ πέτρα τῆς ζωῆς, εὐχαριστίας ἱλαρά, ὤφθης πηγὴ θεοπρεπής, ἀναβλυστάνων χαρίσατα ἰαάτων. Θεῑον γὰρ Δαβίδ, ἔχων συνόιλον, ἔθραυσας σατάν, τὰ ηχανήατα. Τῆς Θεοτόκου διόπερ ἀπήλαυσας, τὰς ἀντιλήψεις θεότιε, πιστοῖς παρέχων, πταισάτων λύσιν, παντελεῆον Ἰάκωβε.

Δόξα, καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ὅοιον.

Πρὸ συλλήψεως, ἁγνή, καθηγιάσθης τῷ Θεῷ· καὶ τεχθεῖσα ἐπὶ γῆς, δῶρον προσήχθης νῦν αὐτῷ, ἀποπληροῦσα πατρῴαν ἐπαγγελίαν. Τῷ θείῳ δὲ ναῷ, ὡς θεῖος ὄντως ναός, ἐκ βρέφους καθαρῶς, ετὰ λαπάδων φαιδρῶν, ἀποδοθεῖσα ὤφθης δοχεῖον, τοῦ ἀπροσίτου καὶ θείου φωτός. Μεγάλη ὄντως, ἡ πρόοδος σου, όνη Θεόνυφε καὶ ἀειπάρθενε.

Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, κάθισα.

Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου, Σωτήρ.

Χειρί σου εὐαγεῖ, ἐν ἡέρᾳ ἐξόδου, ηὐλόγησας σεπτῶς, τὴν ἁγίαν σου ποίνην, δεικνὺς τῆς θεώσεως, ἀπειρόφωτον εὔκλειαν· ὅθεν σήερον, ὑνολογοῦεν ἀξίως, τῶν καάτων σου, τὴν θεοδώρητον χάριν, Ἰάκωβε ἔνδοξε.

Δόξα, καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ὅοιον.

Δικαίων ὁ καρπός, Ἰωακεὶ καὶ τῆς Ἄννης, προσφέρεται Θεῷ, ἱερῷ ἐν ἁγίῳ, σαρκὶ νηπιάζουσα, ἡ τροφὸς τῆς ζωῆς ἡῶν, ἣν ηὐλόγησεν, ὁ ἱερὸς Ζαχαρίας. Ταύτην ἅπαντες, ὡς τοῦ Κυρίου Μητέρα, πιστῶς ακαρίσωεν.

Μετὰ τὸν πολυέλεον, κάθισα.

Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν σοφίαν καὶ Λόγον.

Θησαυρίζων πενίαν θεοτερπῆ, τῶν ἀγγέλων ἐπέγνως τὴν χαρονήν, τὰς ὕβρεις δεχόενος, ὡσεὶ ὄλβον πολύτιον· καὶ γὰρ ζηλώσας τοῦ κτίστου, τρυφὴν τῆς κενώσεως, τοῦ δολίου τὰς πάγας, εὐτόνως συνέτριψας. Ὅθεν θεηγόρε, τῶν δαιόνων ἐκφεύγεις, τὴν ῥύην Ἰάκωβε, παντευχίᾳ τῇ κρείττονι, Χαραλάπους θεόφρονος. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς εὐλαβῶς εὐφηοῦσι, τὴν πάντιον νήην σου.

Δόξα, καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς.

Ἦχος ὁ αὐτός. Τὸ προσταχθὲν υστικῶς.

γαλλιάσθω ὁ Δαβὶδ ὁ ὑνογράφος, καὶ χορευέτω Ἰωακεὶ σὺν τῇ Ἄννῃ, ὅτι γόνος ἅγιος ἐξ αὐτῶν προῆλθε, Μαρία ἡ φωτοφόρος θεία λαπάς· καὶ χαίρει εἰσερχοένη ἐν τῷ ναῷ, ἣν καὶ βλέπων ηὐλόγησεν, ὁ Βαραχίου υἱός, καὶ χαίρων ἀνεκραύγαζε· Χαῖρε, θαῦα παγκόσιον.

Τὸ α΄ ἀντίφωνον τῶν ἀναβαθῶν τοῦ δ΄ ἤχου.

Προκείενον. Ἦχος δ΄.

Τίιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ. (Τρίς).

Στίχ. α΄· Τί ἀνταποδώσωεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡῖν;

Στίχ. β΄· Σὺ θύσω θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἐν ὀνόατι Κυρίου ἐπικαλέσοαι.

Τὸ Πᾶσα πνοὴ καὶ τὸ Εὐαγγέλιον· Ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ. (Ζήτει ἐν τῷ Ὄρθρῳ τῆς ε´ Δεκεβρίου).

Ὁ ν΄ ψαλός.

Δόξα· Ταῖς τοῦ σοῦ ὁσίου

Καὶ νῦν· Ταῖς τῆς Θεοτόκου

Στίχ. λέησόν ε, ὁ Θεός, κατὰ τὸ έγα ἔλεός σου

Ἰδιόελον. Ἦχος πλ. β΄.

ν νηπτικῇ ἡσυχίᾳ καὶ καθαρότητι, ἐνώπιον τοῦ θείου θρόνου γονυπετῶν, πτέρυγας ἐκτήσω ἀγγελικάς. Χαίρων τοίνυν ετὰ χαιρόντων, καὶ κλαίων ετὰ κλαιόντων, κῆπος γέγονας ἀρωάτων θεουργικῶν, εὐωδίαν ἐκχέων, τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς ακράν. Ὅθεν, Ἰάκωβε πανάριστε, διανύων τὰς ἀποστάσεις θαυαστῶς, ὑπερέβης ἐν Πνεύατι, καὶ χρόνον καὶ χῶρον. Διὸ ἐν ἡέρᾳ τῶν Εἰσοδίων, εἰσώδευσας εἰς τὰς ἐρατεινάς σου ονάς, δωρούενος ἡῖν τὸ έγα ἔλεος.

Ὁ διάκονος τὸ Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου, οἱ χοροὶ τὸ Κύριε, ἐλέησον (ἐκ ιβ΄) καὶ ὁ ἱερεὺς τὸ Ἐλέει καὶ οἰκτιροῖς καὶ φιλανθρωπίᾳ

Κανόνες, ὁ α΄ τῆς ἑορτῆς ετὰ τῶν εἱρῶν εἰς Ϛ΄ καὶ οἱ ἑξῆς δύο τοῦ ἁγίου εἰς η΄.

Μεθ᾿ ἑκάστην δὲ ᾠδήν, αἱ καταβασίαι· Χριστὸς γεννᾶται.

Κανὼν α΄ τοῦ ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·

Τὴν σὴν ποίνην, ὅσιε Ἰάκωβε, σκέπε. Ἰωήλ.

δὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.

Τὰ πάθη τοῦ σώατος καὶ ψυχῆς, ὡς ἔχων τὴν χάριν, τοῦ Κυρίου σου Ἰησοῦ, Ἰάκωβε πάτερ θεραπεύεις, τῶν ἐκζητούντων τὴν σὴν ὑποστήριξιν.

χείρ σου ἰάτρευσε θαυαστῶς, καθ᾿ ὕπαρ τὸ ὄα, ἐν τῇ Κύπρῳ τοῦ ἀσθενοῦς, συντρίψας ὀφρὺν τοῦ ἀντιδίκου, θεοχαρίτωτε πάτερἸάκωβε.

Νικαίας ποιένος τῆς κεφαλῆς, αἰάτωα πάτερ, διαλύεις ταῖς σαῖς εὐχαῖς, ποιήσας Σταυροῦ τοῦ ζωηφόρου, τὸ θεῖον σχῆα, Ἰάκωβε ὅσιε.

Θεοτοκίον.

Σωτῆρα κυήσασα τῶν βροτῶν, γενοῦ οι ἐν βίῳ, κυβερνῆτις καὶ βοηθός, πανάχραντε κόρη Θεοτόκε, διασκεδάζουσα πάθη τὰ ἄτοπα.

Κανὼν β΄ τοῦ ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·

Ἰάκωβον ᾄδω, κλέος τοῦ Λόγου.

Ἦχος πλ. β΄. Ὡς ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας.

λαροφώτῳ ἐν φέγγει καταυγασθείς, φαεινὲ Ἰάκωβε, τῆς εθέξεως Χριστοῦ, φώτισον νοός ου τὴν ἀχλύν, ἵνα ὕνον χαριστήριον προσφέρω σοι.

σκητικῶν ἐξανθήσας ἀπὸ ῥιζῶν, ἱλαρὲ Ἰάκωβε, ὡς ὑάκινθος τερπνός, νέεις καθαρότητος πνοάς, Ἐκκλησίαν εὐωδίζων σωφροσύνῃ σου.

Κεκοσηένος χρυσίῳ τῶν οἰκτιρῶν, νηπιόθεν ἔστεργες, τῶν ἀύλων συνδροῇ, νόσους θεραπεύειν θαυαστῶς, διαλύων τῶν δαιόνων τὰ φρυάγατα.

Θεοτοκίον.

ραιωθεῖσα, Παρθένε, θεουργικῶς, κρείττονι ἁπλότητι, κατηξίωσαι τεκεῖν, ἄναρχον τὸν Λόγον τοῦ Πατρός, ορφωθέντα καθ ἡᾶς, δι ἀγαθότητα.

δὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.

ἁγία ονή σου, ὡς θησαυρὸν ἔχουσα, τάφον σου Ἰάκωβε πάτερ, σκιρτᾷ καὶ γάννυται, ὅτι τοῖς πάσχουσι, παρέχεις χάριν καὶ ἄκος, τοῖς ἐν πίστει ἅγιε, ἀσπαζοένοις σε.

Νοσηάτων παντοίων, θαυατουργὸν γέγονεν, ὅσιε τὸ ἔλαιον ὄντως, τοῦ θείου τάφου σου, πολλοὺς γὰρ ἔσωσεν, ἐκ σαρκικῶν ἀλγηδόνων, ὥσπερ ἐν τῇ άνδρᾳ σου, σενὸν ονάζοντα.

Πυρωθεὶς ἐγκαρδίως, ἐξ ἀγαθοῦ ἔρωτος, πρὸς τὸν σὸν Δεσπότην θεόφρον, πᾶσαν προσπάθειαν, ὅλως ἀπέῤῥιψας, καὶ τὴν ὁδὸν οναζόντων, ὅσιε Ἰάκωβε, χαίρων ἐβάδισας.

Θεοτοκίον.

ἐχθρός ε πειράζει, τοῖς λογισοῖς πάντοτε, τῆς ἀπελπισίας, Παρθένε· ἀλλὰ πρεσβείαις σου, τὰ νέφη σκέδασον, τῶν λυπηρῶν βιοτῆς ου, σὺ γὰρ ὤφθης, πάναγνε, χαρᾶς τὸ αἴτιον.

Ἕτερος. Οὐκ ἔστιν ἅγιος ὡς σύ.

Βιώσας, πάτερ, ἐν Χριστῷ, Πνεύατος εἰσεδέξω, θεϊκὴν εὐσπλαγχνίαν, σπαζόενος σεπτῶς, τῶν πεπτωκότων πληγάς, ὡς τοῦ Λόγου ἔσοπτρον, Ἰάκωβε.

λβίῳ νῷ προσηλωθείς, ὅσιε εἰς ὑψώσεις, τῶν ἁγίων ἁπάντων, προσεδέχθης υστικῶς, Παρασκευῆς εὐκλεοῦς, ἀντιδόσεις, ἄριστε Ἰάκωβε.

Νικῶν παθῶν τὰς προσβολάς, πάντιε παιδιόθεν, πᾶσαν κτίσιν ἠλέεις, τοῦ Χριστοῦ ὡς λειτουργός, θεοπρεπῶς παριδών, τῶν ἡδέων ἅπασαν τερπνότητα.

Θεοτοκίον.

γάπῃ έλπουσα Χριστῷ, πάναγνε Θεοτόκε, τῶν ᾀσάτων τὸ ᾆσα, προσεφώνεις ἐν χαρᾷ· Ὁ σαρκωθεὶς δι ἡᾶς, τῷ Νεβρῷ ἐλάφων ἐξωοίωσαι.

Κάθισα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

λβος πέφηνας, θεολογίας, νέων Πνεύατος, τὴν φωτουργίαν, τῇ Ἐκκλησίᾳ, θεόφρον Ἰάκωβε. Καὶ γὰρ καθαίρων ψυχήν σου ἐν δάκρυσι, τῆς συπαθείας τὰς ῥόας ἐτρύγησας. Ὅθεν ἅπαντας, ἡᾶς εὐλαβῶς κατηύφρανας, τῷ νέκταρι ἁγίας σου ἁπλότητος.

Δόξα, καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς.

Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

ναβόησον Δαβίδ, τίς ἡ παροῦσα ἑορτή, ἣν ἀνύνησας ποτέ, ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν Ψαλῶν, ὡς θυγατέρα Θεόπαιδα καὶ Παρθένον; Ἀπενεχθήσονται εἰπών, τῷ βασιλεῖ υστικῶς, παρθένοι ὄπισθεν αὐτῆς, καὶ αἱ πλησίον αὐτῆς· καὶ θαυαστὴν ἐργάζου καὶ παγκόσιον, τὴν ἑορτὴν τοῖς κραυγάζουσιν· Ἡ Θεοτόκος, ἡῖν ἐπέστη, τῆς σωτηρίας ἡ πρόξενος.

δὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.

να κτήσῃ, Ἰάκωβε, ἀγαθῶν τὸ ἄκρον Χριστὸν τὸν εὔσπλαγχνον, τοῖς δακρύοις σου ἐλεύκανας, τῆς ψυχῆς χιτῶνα θεοΰφαντον.

Μενηένοι οἱ φίλοι σου, τὰ πολλά σου ἅγιε κατορθώατα, τὴν νηστείαν καὶ ἐγκράτειαν, καὶ τὴν προσευχὴν ὑνολογοῦέν σε.

Νῦν ὁ τάφος σου γέγονε, τῶν ἐνεργουένων θεραπευτήριον, ταῖς ψυχαῖς πάσαις, Ἰάκωβε, προσπορίζων, πάτερ, ἀνακούφισιν.

Θεοτοκίον.

εἰκών σου, πανάχραντε, ἡ τὸν ζωοδότην Χριστὸν δεικνύουσα, εἰρηνεύει τοὺς ἐκ πίστεως, σὲ ἀσπαζοένους, ἀειπάρθενε.

Ἕτερος. Χριστός ου δύναις.

Δεινοῖς νοσήασι, κατατρυχόενος, καὶ ποσὶν ἠλγηκόσιν ὁδοιπορῶν, εὗρες θείαν ἴασιν, διὰ θεραπείας θαυαστῆς, τῆς Ξενίας θεοήτορος.

θείων στάσεων, τῶν παννυχίων σου, δι ὧν χάριν τοῦ Λόγου στεφηφορῶν, εὔκλειαν ἐξέχεας, ἱερουργοῦ πανευλαβοῦς, πρὸ σεπτῆς χειροθεσίας σου.

Κανόνα πίστεως, κλεινὸν εἰδυῖά σε, καὶ εἰκόνα ἀγάπης χριστοειδῆ, έλπει σου τὴν ἄθλησιν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, θεοδόξαστε Ἰάκωβε.

Θεοτοκίον.

Λοχείαν ἄῤῥητον, ἁγνὴ ὑνοῦέν σου, δι ἧς ἔλυσας κράτος τοῦ δυσενοῦς, ᾅδου θεονύφευτε, ἀναλλοιώτως τὸν Υἱόν, σωατώσασα ἐν ήτρᾳ σου.

δὴ ε΄. Φώτισον ἡᾶς.

Νόσους τῆς σαρκός, τὰς ποικίλας καθυπέεινας, ἐκζητῶν τὴν ἰατρείαν τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατρός σου ὁσιώτατε Ἰάκωβε.

λως ἀσκητά, πρὸς Δαβὶδ Θεοῦ θεράποντα, τὴν εὐχήν σου καθ᾿ ἡέραν ἐκτελεῖς, καὶ δακρύων ἐκζητεῖς πάτερ τὰ πρόσφορα.

Στένων καὶ βοῶν, τοῦ Δαβὶδ τὴν κάραν ἔφερες, ἐν τῷ στήθει σου, Ἰάκωβε σενέ, ἐξαιτῶν τὴν θεραπείαν σου, ἀοίδιε.

Θεοτοκίον.

θυνον τὸν νοῦν, πρὸς τὰ ἄνω, θεονύφευτε, ἵνα παύσῃ φοβιῶν ου ὁ ἐσός, ὁ αστίζων τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν ου.

Ἕτερος. Τῷ θείῳ φέγγει σου.

νθέῳ λάψει καταυγασθείς, διὰ στενωτάτης ἀγωγῆς, καὶ πειρασῶν τε καὶ θλίψεων, Ἐκκλησίας ὤφθης ἀστήρ, ὁσίῳ Δαβίδ, καὶ θείῳ Ἰωάννῃ συναυλιζόενος.

δὸν τὴν ἄγουσαν εἰς ζωήν, ἐν ἀαρυγῇ ὑπερφυεῖ, πάτερ, ἀνύσας ἐπέγνωκας, ἐν σπηλαίῳ θείου Δαβίδ, φωσφόρον ἀλκήν, τὸ ένος τῶν σκορπίων ἐξαφανίζουσαν.

Σενός, ἀκέραιος, ἀγαθός, ἐν ξηροφαγίᾳ καὶ σκληρᾷ, χααικοιτίᾳ ἀπήλαυσας, Παρακλήτου αὔραν λεπτήν, δι ἧς θεουργέ, Ἰάκωβε, τὴν κτίσιν ὡραιοποίησας.

Θεοτοκίον.

Τῷ θείῳ τόκῳ σου, ἀγαθή, κένωσιν ἐφαίνεις ἱλαρῶς, τοῦ ζωοδότου τὴν ἄῤῥητον, προσλαβόντος δούλου ορφήν, εἰς ήτραν τὴν σήν, ἐν δύω ταῖς οὐσίαις καὶ ταῖς θελήσεσι.

δὴ Ϛ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.

ψώισας, θαυαστῶς Ἰάκωβε, τὰ σιτία προσευχαῖς σου αὐξήσας, Λιβανατῶν ἐργατῶν τὴν χορείαν, τῶν πέντε ἄρτων σηεῖον τὸ έγιστον, ἐκ νέου πάτερ ἀληθῶς, πραγατώσας Χριστοῦ θείᾳ χάριτι.

έρευσας, ἐν τῇ θείᾳ άνδρᾳ σου, ὡς ἀνὴρ ἐνδεδυένος ἀξίως, τὴν ἀπεχόνην τῆς χάριτος άκαρ, καὶ ἰατρεύεις ψυχῆς καὶ τοῦ σώατος, νοσήατα τὰ χαλεπά, καὶ δαιόνων διώκεις ἐπήρειαν.

ντίδικος, ὁ σατὰν γεγένηται, καθ᾿ ἡέραν κατὰ σοῦ ἐκστρατεύων, ποτὲ ὡς γραῖα κακόορφος πάτερ, ποτὲ ὡς σκύλεθρον ὄντως ἀπαίσιον, ἀλλὰ δυνάει τοῦ Σταυροῦ, καταστέλλεις αὐτοῦ τὴν ἐνέργειαν.

Θεοτοκίον.

Καυχώεθα, διὰ σὲ πανάχραντε, καὶ ὑνοῦεν τὸν σὸν ἄχραντον τόκον, ὅτι ἡᾶς τῷ Υἱῷ σου ἐῤῥήσω, ἐξ ἀγκαλῶν τοῦ ἀλάστορος δαίονος, καὶ ἐχαρίσω τοῖς βροτοῖς, ἐλευθέραν ζωήν τε καὶ ἄνεσιν.

Ἕτερος. Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν.

σίων ὁόψυχος, ὁραθεὶς φωτοειδῶς, καὶ προορῶν τὴν ἔκβασιν, τῶν ἀδήλων τοῦ Πνεύατος ἀστραπαῖς, Ἰάκωβε ἔντιε, εὐλογεῖς τοὺς πιστῶς ἀνευφηοῦντάς σε.

ψώθης, Ἰάκωβε, ταπεινώσει ἀληθῇ, καὶ οἰνοχόος ἄριστος, εἰς αἰώνιον δεῖπνον διορισθείς, εθύσθητε, ἔκραζες· ἀδελφοί, τῇ κενώσει τῆς σταυρώσεως.

Λουσθεὶς ἐν τοῖς δάκρυσι, συντριβῆς χαροποιοῦ, τῶν νοσηάτων ἤνεγκας, καταιγίδα τῇ νήῃ τῶν οὐρανῶν, προσᾴδων ἐν χάριτι, ἐξοδίους τοὺς ὕνους, θεοπύρσευτε.

Θεοτοκίον.

λβίως κεκόσησαι, παρθενίας στολισῷ, νυφοστολοῦσα, Δέσποινα, τὴν παστάδα τοῦ Λόγου ἐρατεινῶς, βοῶντος· Θεόνυφε, ὀφθαλοῖς σου Τριάδα ἐκαρδίωσας.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπεράχῳ.

Τῆς Ἐκκλησίας τὸν πανάριστον ἀύντορα, τῇ κοινωνίᾳ ζωοδότου δοξαζόενον, εγαλύνωεν Εὐβοίας τὴν εὐκοσίαν· καὶ γὰρ λάπει συπαθείας ὡς θησαύρισα, λαπηδόνας τῶν ἰάσεων δωρούενος, τοῖς κραυγάζουσι· Χαίροις, πάτερ Ἰάκωβε.

Οἶκος.

Βίβλος ἐγγεγραένη, τῷ δακτύλῳ τοῦ Λόγου, ὡράθης, ὦ Ἰάκωβε άκαρ· τῆς Τριάδος καὶ γὰρ ἐπιγνούς, εὐδοκίαν θείαν εἰς χαρὰν ἄληκτον, εἰσέδυσας αἰνούενος, χορῷ τῶν Σεραφεὶ ελπόντων·

Χαῖρε, τὸ ἅρα δοξολογίας· χαῖρε, ὁ κόλαφος ἀπειθείας.

Χαῖρε, εὐσπλαγχνίας ὡραῖον κατάλυα· χαῖρε, τῆς Εὐβοίας εὐήρατον βλάστηα.

Χαῖρε, ἄρτος θεοτήρητος πανδαισίας υστικῆς· χαῖρε, σκεῦος θεοδώρητον θεωρίας νηπτικῆς.

Χαῖρε, οὐρανοδρόος χελιδὼν ξενιτείας· χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας παντευχία ἁγία.

Χαῖρε, ὁ γνοὺς ἀγνώστως τὸν ἄναρχον· χαῖρε, τοῦ Λόγου λάρυγξ ὁ ἥδιστος.

Χαῖρε, εἰς ὕψος ἀρθεὶς θεωρίας· χαῖρε, ἐκκύπτων ἐῇ τῇ καρδίᾳ·

Χαίροις, πάτερ Ἰάκωβε.

Τὸ συναξάριον τῆς κβ΄ Νοεβρίου ἐκ τοῦ Μηναίου καὶ εἶτα τὸ παρόν·

Τῇ αὐτῇ ἡέρᾳ, νήη τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡῶν Ἰακώβου τοῦ θαυατουργοῦ, καθηγουένου τῆς ἱερᾶς ονῆς ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ.

Στίχοι.

Εὐβοίας τὸ κλέος, Ἰάκωβος, θέλγει ὡς έλι ἡδὺ τὴν τοῦ κτίστου καρδίαν.

Εἰκάδῃ τε πρώτῃ ἔνθους, Ἰάκωβος, ἐς πόλον ἔβη.

σελασφόρος οὗτος καὶ θεόληπτος φίλος τοῦ Χριστοῦ Ἰάκωβος, ἐγεννήθη ἐκ γονέων εὐλαβῶν ἐν ἔτει 1920 εἰς Λιβίσιον τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἐκριζωθεὶς ἐκ τῆς πατρίδος του, κατὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφήν, ἔφθασεν εἰς Πειραιᾶ, ετέβη εἰς Ἄφισσαν, καὶ τελικῶς εἰς Φαράκλαν τῆς Εὐβοίας. Ὡς δένδρον ἱερόν, ἀρδευθὲν διὰ τῶν ὀρθοδόξων ναάτων, παιδιόθεν ὑψώθη πρὸς θεογνωσίαν. Ἔχων ῥίζας εὐλαβεῖς, ἠγάπησε βαθέως τὴν Ἐκκλησίαν, αὐξάνων ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου. Ὅθεν ἀδιαλείπτως ἀγρυπνῶν, προσευχόενος καὶ συνοιλῶν ετὰ τῶν ἁγίων, προσέλαβε τὰ χαρίσατα τοῦ Ἁγίου Πνεύατος, δωρούενος τοῖς πᾶσι ῥεῖθρα ἰάσεων. Ἔχων ἀντιλήπτορα τὴν ἁγίαν Παρασκευήν, καὶ ἀναβαίνων ἀπὸ δυνάεως εἰς δύναιν, ἐγένετο αὐτουργὸς ποικίλων θαυάτων, καθάπερ κοινωνὸς θείας φύσεως. Τυχὼν δὲ ἰάσεως ὑπὸ τῆς Θεοτόκου διὰ τῆς θαυατουργοῦ εἰκόνος ταύτης, Ξενίας ἐπονοαζοένης, ὡς καὶ τοῦ ἁγίου ἱεροάρτυρος Χαραλάπους, ἐν εὐχαριστίαις ἀνύνει τὸν Κύριον. Ἐργασθεὶς σκληρῶς πρὸς βιοπορισὸν καὶ τὴν στρατιωτικὴν αὐτοῦ θητείαν τελέσας ἐν τελείᾳ νηστείᾳ καὶ φιλαδελφίᾳ, ἔσπευσεν ὅπως ἀφιερώσῃ ἑαυτὸν τῷ Χριστῷ, ὅνπερ νηπιόθεν ἐπόθει. Εἰσελθὼν τοίνυν εἰς τὴν ἱερὰν ονὴν τοῦ ὁσίου Δαβίδ ἐν Εὐβοίᾳ, καὶ εὑρὼν ταύτην εἰς οἰκτρὰν πνευατικὴν κατάστασιν, ἐνισχύθη ὑπὸ τοῦ ὁσίου κτήτορος αὐτῆς, ἵνα ἀντιετωπίσῃ τὰς συκοφαντίας καὶ τὸν πόλεον τῶν ἀελῶν οναχῶν, ὑποένων ἐν ταπεινώσει τὰς ὕβρεις καὶ κόπτων ἐν πᾶσι τὸ θέληα αὐτοῦ. Διὸ ἐν ὑπακοῇ καὶ ἀσκήσει, ἐλάπρυνεν οὐ όνον τὴν ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὸ σῶα αὐτοῦ τῇ χάριτι τοῦ Πνεύατος. Ἀνακαινίσας δὲ τὴν ονὴν ἐν κόποις πολλοῖς καὶ όχθοις περισσοτέρως, καὶ τελῶν πάσας τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας ἀνελλιπῶς, ἀνεζωογόνησε πνευατικῶς τὸ θεῖον σκήνωα τοῦ ὁσίου Δαβίδ, ἔχων τοῦτον διηνεκῶς συνόιλον καὶ προστάτην εὔστοργον. Λαβὼν δὲ τὴν χάριν τῆς ἱερωσύνης, ἀνέλαβεν ὅπως διακονῇ λειτουργικῶς τὰ πλησιέστερα χωρία, ὁδοιπορῶν δι ἡιόνου, παρὰ τὰς δυσενεῖς καιρικὰς συνθήκας.

Ἀποσυρόενος πολλάκις εἰς τὸ σπήλαιον τοῦ ὁσίου Δαβὶδ καὶ ἐν παννύχοις στάσεσιν ἀνερχόενος εἰς οὐρανίους ονάς, ἐβίωνε θείας ἐπειρίας, τρυγῶν τὸ έλι τῶν δωρεῶν τοῦ Πνεύατος. Ἀντιπαλαίων οὖν ταῖς δειναῖς ἐνέδραις τοῦ πονηροῦ, ἐδοκιάσθη ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ, διάγων ἐν πενίᾳ καὶ ἀσκήσει. Ἔλαβεν ὅθεν ὑπὲρ φύσιν χαρίσατα, ένων ἀδιάβροχος κάτωθεν ὑετοῦ, φωτιζόενος ἐν νυκτὶ ὑπὸ θείου φωτός, συνοιλῶν καὶ συλλειτουργῶν τοῖς ἁγίοις καὶ τοῖς ἀγγέλοις, ὑπὲρ τὴν γῆν κατὰ τὴν προσευχὴν αἰρόενος, ἐκχέων εὐωδίαν, διανύων ἀφθωρεὶ ἀποστάσεις εγάλας, πολλαπλασιάζων ταῖς αὐτοῦ δεήσεσι τροφὰς καὶ ἄρτους.

Πρὸ σοβαρᾶς αὐτοῦ χειρουργίας, ἐπικαλεσθεὶς τοὺς ὁσίους Δαβὶδ καὶ Ἰωάννην τὸν Ῥῶσον, εἶδε τούτους παρισταένους ἐν τῷ χειρουργείῳ καὶ ποιοῦντας τὴν ἐπέβασιν. Ἀναλαβὼν οὖν τὴν ἡγουενείαν τῆς ἱερᾶς ονῆς, ἐγένετο πόλος ἕλξεως τοῦ κόσου, ἐνεργῶν χριστοειδέσι σπλάγχνοις οἰκτιρῶν καὶ ἀναδειχθεὶς διορατικὸς καὶ προορατικὸς ποιὴν τῆς Ἐκκλησίας. Παρὰ τὰς ὀδυνηρὰς αὐτοῦ νόσους, οὐκ ἐπαύσατο ἐν ἀγάπῃ τελείᾳ εὐεργετῶν καὶ ἰώενος πάντας, έχρις ἐσχάτης πνοῆς. Ὁ εὐγενὴς οὗτος ύστης τοῦ Πνεύατος ετέστη πρὸς τὸν ποθούενον Χριστὸν τῇ Νοεβρίου, ἡέραν τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, εἰσοδεύσας ετ᾿ αὐτῆς τῇ ἀλήκτῳ πανηγύρει τῶν ἁγίων, ἔνθα νηονεύει ἀδιαλείπτως πάντων ἡῶν.

Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡᾶς. Ἀήν.

δὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.

ς ῥητὴρ τῶν δογάτων, ὑποφήτης, θεόφρον, τῶν σωστικῶν διδαχῶν, Χριστοῦ τοῦ πάντων πλάστου, καὶ κήρυξ ετανοίας, ἐπεγνώσθης, Ἰάκωβε, ἐν τῇ ονῇ τοῦ Δαβίδ, ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις.

Βαρυτάτως νοσούντων, καὶ ποικίλως πασχόντων, ὁ ταχινὸς ἰατρός, ὑποονῆς ὁ στύλος, ἐν ταῖς πολλαῖς, θεόφρον, καὶ δειναῖς ἀσθενείαις σου, καὶ ἀσκητὴς θαυαστός, ἐδείχθης τῷ σῷ βίῳ.

παθείας ἀνθρώπων, τὰ ὀνείδη καὶ ψεύδη, καθυποείνας, σενέ, συνέτριψας τὸ θράσος, τοῦ ἀντιδίκου πάτερ, θεοφόρε Ἰάκωβε, διὸ τὴν νήην σου νῦν, ἐν ᾄσασι τιῶεν.

Θεοτοκίον.

Σοῦ τὴν πάντιον χάριν, τὴν σεπτήν σου λοχείαν, καὶ τῶν θαυάτων πληθύν, ἡ γλῶσσα οὐκ ἰσχύει, ἀξίως περιγράψαι, Θεοτόκε πανάωε, σὺ γὰρ δοχεῖον σεπτόν, τοῦ Παρακλήτου ὤφθης.

Ἕτερος. Δροσοβόλον έν.

Γαλουχίᾳ θειοτάτῃ ἀναδέδειξαι, ἄγγελος νηπιόθεν σοφέ, φωτιζόενος καὶ φωτίζων, λάψεσι Χριστοῦ, τὸν κόσον βοῶντα ἐελῶς· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν πατέρων ἡῶν.

λοφώτῳ τοῦ νοός σου καθαρότητι, ὤφθης συλλειτουργὸς ἱερός, δαιτυόνων ὑπερκοσίων, νέων ἱλασούς, πιστοῖς ἐκβοῶσιν ἐκτενῶς· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν πατέρων ἡῶν.

περβάλλων ταπεινώσεως τῇ χάριτι, ἔγνωκας παντευχίαν κλεινήν, Γεωργίου τροπαιοφόρου, ᾧπερ θεαυγῶς, γυνόπους ἀνέελπες σοφέ· Εὐλογητὸς εἶ ἀθλητά, τοῦ εὐεργέτου Χριστοῦ.

Θεοτοκίον.

λαρύνεις πεπτωκότων τὴν στυγνότητα, Δέσποινα, φαειναῖς σου αὐγαῖς, ἀνεικάστου φιλανθρωπίας, Λόγον τοῦ Θεοῦ, τεκοῦσα ἀτρέπτως δι ἡᾶς, τοὺς ἐνδυθέντας τιαλφῶς, τῇ ἀρχιφώτῳ στολῇ.

δὴ η΄. Τὸν βασιλέα.

Κρατῆρα ἔσχες, πεπληρωένον, θεόφρον, ἀγαθῶν ὑπὲρ πτωχῶν καὶ δυστυχούντων, ἐν ἡγουενείῳ, τῷ σῷ ὡς σιτοδότης.

ν ἀπεῤῥίτῳ, πάτερ, κατῴκεις κελλίῳ, ἀποφεύγων τρυφηλότητα τοῦ βίου, διὸ καὶ τοὺς πάλαι, πατέρας ἐιήσω.

Παύεις δαιόνων, κυριαρχίαν, παάκαρ, προσπορίζων τοῦ Χριστοῦ ἐλευθερίαν, τοῖς πρός σε ἐλθοῦσιν, ἐνεργουένοις, πάτερ.

Θεοτοκίον.

έ, Παρθένε, τῷ σῷ ἀχρείῳ ἱκέτῃ, χειραγώγησον πρὸς τρίβον σωτηρίας, ἵνα τοῦ Υἱοῦ σου, τὰς ἐντολὰς τηρήσω.

Ἕτερος. Ἐκ φλογὸς τοῖς ὁσίοις.

Συντριβεὶς τὴν καρδίαν, πόθῳ τοῦ κτίσαντος, οὐκ ἐνάρκησας, πάτερ, εὐαγγελίζεσθαι· ὅθεν ὡς καλὸς ποιήν, πᾶσι σπενδόενος, τῶν πεφορτισένων, ἐγένου ἀχθοφόρος.

ατῆρα ὑνοῦεν, θεῖον Ἰάκωβον, θεαυγεῖ ἀγαπήσει, νόσους διώκοντα, πάγας δὲ τοῦ δράκοντος, κατεδαφίζοντα, καὶ ὑπερυψοῦντα, Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Διασπείρων ἐνθέως, σπόρον τοῦ Πνεύατος, καὶ τὴν κτίσιν ποτίζων, ῥείθροις χρηστότητος, ὤφθης γεωργὸς κλυτός, ἐν ἀγαθότητι, δρέπων πανολβίους, καρποὺς θεοειδείας.

Θεοτοκίον.

ς ἀκτῖνες ἡλίου, περιαστράπτουσι, τῷ τραχήλῳ σου κόρη, θεοχαρίτωτε, θείου χρυσολίθου, τὰ ἀαρύγατα· σὺ γὰρ νυφοστόλος, ὑπάρχεις Ἐκκλησίας.

δὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

δοὺ κατ᾿ ἔτος άκαρ, πληθὺς τῶν πατέρων, καὶ κοσικῶν Ὀρθοδόξων παράταξις, τὴν ἀεισέβαστον, πάτερ, νήην σου έλποεν.

, ὅσιε, ὴ παύσῃ, ὑπὲρ τῆς σῆς ποίνης, καθικετεύων Χριστῷ τῷ Κυρίῳ σου, σὺ γὰρ προστάτης ὑπάρχεις, αὐτῆς, Ἰάκωβε.

δέως ἀνυνοῦεν, τὸν σὸν βίον, πάτερ, ἐκδιηγούενοι πάντα τὰ θαύατα, καὶ τοὺς ἁγίους σου λόγους, σενὲ Ἰάκωβε.

Θεοτοκίον.

Λαοὶ φυλαὶ καὶ γλῶσσαι, σὲ τὴν Θεοτόκον, καθὼς προεῖπές ποτε ακαρίζουσι, καὶ ἀνυνοῦσιν ἐνθέως, τὸν θεῖον τόκον σου.

Ἕτερος. Θεὸν ἀνθρώποις.

ητῇ ἀγάπῃ διαλεγόενος, πρὸς τὸν Δαβὶδ φωσφόρον τῆς ονῆς σου ἀύντορα, ἐξῃτήσω πάραυτα, εὑρεῖν ἱερῶν, κλέπτην ἐλαιοδένδρων· ὅπερ ἐποίησε, πάντας τοὺς ἐνόχους ἀσφαλῶς προσεπισπώενος.

ῤῥήτῳ φάει καταυγαζόενος, ἔγνως σαφῶς ἀλήκτου πανδαισίας τὴν ἔλλαψιν. Προσκοίζων χάριτι, καὶ γὰρ τὰ σεπτά, δῶρα ἐν Λειτουργίᾳ, ἥψω δακτύλῳ σου, αἷα τοῦ Σωτῆρος θαυαστῶς, ὡς θεοφόρητος.

Στρατῷ ἀύλων συναυλιζόενος, πανευλαβῶς ἐπόθεις ἀρχαγγέλων τῇ χάριτι, θεουργὲ Ἰάκωβε, ἐγεῖραι ναόν· ὅθεν ἀγαλλιάσει, ἀκαταπόνητον, εὗρες προηθέα Μιχαὴλ διακονοῦντά σοι.

Θεοτοκίον.

Μητρὶ Κυρίου πιστῶς κατέφυγες, θεοφεγγεῖ ἐν πίστει, υστογράφε Ἰάκωβε· ἰαθεὶς δὲ πόδας σου, ἐτίας σεπτῶς, κόρην ἁγνὴν Ξενίαν, ἥ σε ηὐλόγησεν, ἐν ἀγαθωσύνῃ ητρικῇ προσατενίσασα.

Ἐξαποστειλάρια.

Ἦχος β΄. Τοῖς αθηταῖς συνέλθωεν.

Τοῦ Λιβισίου βλάστηα, καὶ Φαράκλων οἰκήτωρ, Εὐβοίας νήσου καύχηα, καὶ πιστῶν παραστάτης, ονῆς Δαβὶδ τοῦ ὁσίου, προεστὼς θεοφόρος, χαρίτων σκεῦος πάγχρυσον, καὶ προγνώσεως λύχνος ἀειλαπής, ἐγκρατείας πόνοις ἀκαταπαύστοις, καὶ σαῖς πυκναῖς δεήσεσιν, Ἰάκωβε, ἐγνώσθης.

Ἕτερον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.

Πηγὴν ἀνευφηήσωεν, Εὐβοίας τὴν ἀείῤῥυτον, ἀναβλυστάνουσαν κόσῳ, τὰς θεουργοὺς παρακλήσεις, Ἰάκωβον τὸν πάντιον· καὶ γὰρ Χριστοῦ τῇ χάριτι, ἐσχάτοις ἐν τοῖς ἔτεσιν, ἐγένετο Ἐκκλησίας, ἰάτωρ παντελεήων.

Τῆς ἑορτῆς. Ὅοιον.

ν πάλαι προκατήγγειλε, τῶν προφητῶν ὁ σύλλογος, στάνον καὶ ῥάβδον καὶ πλάκα, καὶ ἀλατόητον ὄρος, Μαρίαν τὴν Θεόπαιδα, πιστῶς ἀνευφηήσωεν· σήερον γὰρ εἰσάγεται, εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, ἀνατραφῆναι Κυρίῳ.

Εἰς τοὺς αἴνους, ἱστῶεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλοεν στιχηρὰ προσόοια τοῦ ἁγίου.

Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύατος.

τοῦ παραδόξου θαύατος! Ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς, ἡ ὑπέρλαπρος δύναις, τοῦ Ἁγίου Πνεύατος, ἐξεχύθη ἐν χάριτι, τῷ Ἰακώβῳ, ἰχνηλατήσαντι, τοῦ εὐεργέτου, κένωσιν ἄφραστον. Ὅθεν δωρούενος, τοῖς πιστοῖς χαρίσατα ὑπερφυῆ, φαίνει ὁ ἀοίδιος, Τριάδος ἔλλαψιν.

Πάτερ υστικῶς φλεγόενος, τῇ ἀγαπήσει Χριστοῦ, παιδιόθεν ἐνδέδυσαι, καλλονὴν ἀρχέγονον, διαχέων ἰάατα· καὶ γὰρ τοῦ Λόγου στέφος δεξάενος, θεοφορήτως, ἤνυσας δίαυλον, θείας ἀσκήσεως, ἐν ἐλέῳ Πνεύατος ἀγκαλισθείς, γῆν καὶ τὰ οὐράνια, θεῖε Ἰάκωβε.

τοῦ παραδόξου θαύατος! Συνοιλῶν εὐφεγγῶς, σελασφόροις ταῖς τάξεσι, υστικῶς ηὐλόγησαι, τῇ χειρὶ θεοήτορος. Διὸ τοῦ πλάνου δίφρους κατέῤῥιψας, τὰς ὕβρεις ὄντως, δόξαν ἡγούενος, πάτερ Ἰάκωβε. Ὅθεν ἐξοδίῳ σου ἐν ἑορτῇ, ἅπαντας ηὐλόγησας, χειρὶ ἀχράντῳ σου.

Νέων ὑετοὺς αἰνέσεων, υσταγωγεῖς τοὺς πιστούς, Λειτουργίαν εἰς ἄχραντον, υροφόρου νήψεως, καὶ κλεινῆς κατανύξεως. Τοῦ Ἰωάννου Ῥώσου τῇ χάριτι, διὸ τριφώτους, ονὰς ἐπέγνωκας. Ὅθεν τρυχόενος, νοσηάτων ἄλγεσιν ὀδυνηροῖς, ὤφθης ὡς στερένιος, ἀδάας πίστεως.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

Συλλειτουργῶν ταῖς ἐπουρανίοις δυνάεσιν, ἐν καρδίᾳ συντετριένῃ, ὡς ἄγγελος χρυσαυγὴς τεθέασαι, ὑπερκόσιε Ἰάκωβε. Βασιλικῶς τοίνυν ἐνδεδυένος, χάριν οἰκτιρῶν, πᾶσαν τὴν κτίσιν, περιπτύξει χριστοειδεῖ ἐνηγκάλισαι. Διὸ τῆς Θεοτόκου, ἐπιστήθιος γενόενος, ὤφθης ἀστὴρ ὁδηγῶν, εἰς τρίβον σωτηρίας. Καὶ νῦν ὀθνείου οἴνου γευόενος, σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις, ἐκχέεις τῇ Ἐκκλησίᾳ, τῶν ἀρχιφώτων λαπηδόνων τὴν αἴγλην, παρέχων ἡῖν τὸ έγα ἔλεος.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος ὁ αὐτός.

Μετὰ τὸ τεχθῆναί σε, Θεόνυφε Δέσποινα, παρεγένου ἐν ναῷ Κυρίου, τοῦ ἀνατραφῆναι εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, ὡς ἡγιασένη. Τότε καὶ Γαβριήλ, ἀπεστάλη πρὸς σὲ τὴν πανάωον, τροφὴν κοίζων σοι. Τὰ οὐράνια πάντα ἐξέστησαν, ὁρῶντα τὸ Πνεῦα τὸ Ἅγιον ἐν σοὶ σκηνῶσαν. Διὸ ἄσπιλε, ἀόλυντε, ἡ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς δοξαζοένη, Μήτηρ Θεοῦ, σῷζε τὸ γένος ἡῶν.

Δοξολογία εγάλη καὶ ἀπόλυσις.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Τὰ τυπικὰ καὶ εἰς τοὺς ακαρισοὺς τροπάρια δ΄ ἐκ τῆς γ΄ ᾠδῆς τοῦ α΄ κανόνος τοῦ ἁγίου καὶ δ΄ ἐκ τῆς Ϛ΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ κανόνος.

Μετὰ τὴν εἴσοδον, τὸ ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς, τὰ τοῦ ἁγίου καὶ τὸ τοῦ ναοῦ.

Κοντάκιον·

καθαρώτατος ναός.

Ἀπόστολος·

καρπὸς τοῦ Πνεύατός ἐστιν ἀγάπη. (Ζήτει τῇ ε΄ Δεκεβρίου).

Εὐαγγέλιον·

Πάντα οι παρεδόθη. (Ζήτει ἐν τῇ Λειτουργίᾳ τῆς ε´ Δεκεβρίου).

Κοινωνικόν·

Εἰς νηόσυνον αἰώνιον.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις, ἰαάτων ὁ ποταός, εὐχαῖς σου ἀρδεύων, πᾶσαν κτίσιν ἱλαστικῶς, Ἰάκωβε θεόφρον, Εὐβοίας ὁ κοσήτωρ, Δαβίδ τε θεοφόρου, θεῖος συνέκδηος

Δίστιχον.

Δέξαι, Ἰάκωβε, τὸν ἄουσον ὕνον

σιδώρας, διψώσης ἀφέσεως ὕδωρ.