The Orthodox Pages

email: pater@christopherklitou.com

ΤΑ ΜΗΝΑΙΑ 

 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

ΕΧΩΝ ΗΜΕΡΑΣ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΜΙΑΝ

ΟΙΚΟΣΕΛΙΔΑ

Επιστροφή

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΗ ΙΘ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

Μνήμην τς σίας Μητρς μν Φιλοθέης τς ξ θηνν.

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Μετ τν Προοιμιακν ψαλμόν, τ α ντίφωνον το Μακάριος νήρ. Ες δ τ Κύριε κέκραξα, στμεν στίχους στ΄, κα ψάλλομεν Στιχηρ Προσόμοια τρία, δευτεροντες ατά.

Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.

Τὸ χρυσόχροον σκήνωμα, καὶ λαμπρότατον ἄγαλμα, τὸ χρυσεπώνυμον αὖθις ἄκουσμα, ὁ πολυποίκιλος στέφανος, τὸ στόμα τὸ πάντερπνον, ὁ ποιμὴν ὁ γαληνός, τῆς ἀγάπης ὁ σύνδεσμος, ὁ μελίῤῥυτος, ποταμὸς τῆς εἰρήνης Φιλοθέη, ὁ φωστῆρ τῶν μοναζόντων, σὺ ἀνεδείχθης λαμπρότατα.

ς ἀστὴρ φαεινότατος, ἐν Ἀθήναις ἐπέλαμψας, καὶ ὡς μύρον κάλλιστον καὶ ἡδύπνοον, ὡς ἀηδὼν δὲ εὐκέλαδος, ὡς μῆλον τὸ εὔοσμον, καὶ ὡς ἥλιος φαιδρός, πανταχοῦ ἐξανέτειλας καὶ ἐφώτισας, μοναχῶν καὶ μιγάδων τὰς καρδίας, ὅθεν ἅπαντες ὑμνοῦμεν, σοῦ τὴν Ἁγίαν Μετάστασιν.

Καὶ πτωχῶν καταφύγιον, καὶ τῶν ξένων διάσωσμα, νεανίδων σύναξις Μήτερ γέγονας, ταῶν ἀσθενούντων ἐπίσκεψις, καὶ νόσων καὶ θλίψεων, ἰατρὸς καὶ ὁδηγός, τῶν ψυχῶν καὶ σωμάτων τε. Διὰ τοῦτό σε, ὁ Χριστὸς ἀγαπήσας εἰς τὰ ἄνω, οὐρανίους ἀναπαύσεις, ἐνέθηκέ σε πανένδοξε.

Δόξα. χος πλ. Α΄.

Πάντα τ σά, κα σαυτν τ Θε καθιέρωσας, νον κα ψυχν κα καρδίαν κα σμα, τς φωνς γρ το Εαγγελίου κούσασα, τ πάντα κατέλιπες, χρυσν δ κα τιμν ς οδν λογίσω, κα λη γέγονας το Χριστο οκος νδοξος, θεν κα νέκραζες πσι τος φοιτσι πρς σέ· καταλείψατε τ φθαρτ κα πίκηρα, κα ποθήσατε τν σταυρωθέντα Χριστν τν Θεν μν, δι τοτο Χριστς δών σου τ εγενς τς ψυχς, λθν παρ σο κατοικεν ρετίσατο. Ατν ον καθικέτευε Φιλοθέη χρυσόηθε, σωθναι τς ψυχς μν.

Κα νν. Θεοτοκίον.

ν τῇ ἐρυθρὰ θαλάσση τῆς ἀπειραγάμου Νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ Μωϋσῆς διαιρέτης τοῦ ὕδατος, ἐνθάδε Γαβριὴλ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος, τότε τὸν βυθόν ἐπέζευσεν ἀβρόχως, Ἰσραήλ, νὺν δὲ τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος, ἡ θάλασσα μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος, ἡ ἄμεμπτος μετὰ τὴν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος, ὁ ὧν καὶ προῶν, καὶ φανεῖς ὡς ἄνθρωπος, Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

Φῶς ἱλαρόν. Τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Καὶ τὰ Ἀναγνώματα.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα.

(Κέφ. Γ΄, 1-9)

Δικαίων ψυχα ν χειρ Θεο κα ο μ ψηται ατν βάσανος. δοξαν ν φθαλμος φρόνων τεθνάναι καί λογίσθη κάκωσις ξοδος ατν κα φ᾿ μν πορεία σύντριμμα, ο δέ εσιν ν ερήν. Κα γρ ν ψει νθρώπων ἐὰν κολασθσιν λπς ατν θανασίας πλήρης· κα λίγα παιδευθέντες μεγάλα εεργετηθήσονται, τι Θες πείρασεν ατος κα ερεν ατος ξιους αυτο· ς χρυσν ν χωνευτηρί δοκίμασεν ατος κα ς λοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο ατούς. Κα ν καιρ πισκοπς ατν ναλάμψουσι κα ς σπινθρες ν καλάμ διαδραμονται· κρινοσιν θνη κα κρατήσουσι λαν κα βασιλεύσει ατν Κύριος ες τος αώνας. Ο πεποιθότες π᾿ ατ συνήσουσιν λήθειαν κα ο πιστο ν γάπ προσμενοσιν ατ, τι χάρις καί λεος ν τος σίοις ατο κα πισκοπ ν τος κλεκτος ατο.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα

(Κεφ. Δ΄. 7-15).

Δίκαιος ἐὰν φθάσ τελευτσαι, ν ναπαύσει σται. Γρας γρ τίμιον, ο τ πολυχρόνιον, οδ ριθμ τν μεμέτρηται. Πολι δέ στι φρόνησις νθρώποις· κα λικί γήρως, βίος κηλίδωτος. Εάρεστος Θε γενόμενος γαπήθη, κα ζν μεταξ μαρτωλν μετετέθη. ρπάγη, μ κακία λλάξ σύνεσιν ατο, δόλος πατήσ ψυχν ατο. Βασκανία γρ φαυλότητος μαυρο τ καλά, κα εμβασμς πιθυμίας μεταλλεύει νον κακον. Τελειωθες ν λίγ, πλήρωσε χρόνους μακρούς· ρεστ γρ ν Κυρί ψυχ ατο· δι τοτο σπευσεν κ μέσου πονηρίας. Ο δ λαο δόντες, κα μ νοήσαντες, μηδ θέντες π διανοί τ τοιοτον, τι χάρις κα λεος ν τος σίοις ατο, κα πισκοπ ν τος κλεκτος ατο.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα

(Κεφ. Ε΄. 15-23 & ΣΤ΄, 1-3).

Δίκαιοι ες τν αἰῶνα ζσι, κα ν Κυρί μισθς ατν, κα φροντς ατν παρ ψίστ. Δι τοτο λήψονται τ βασίλειον τς επρεπείας, κα τ διάδημα το κάλλους κ χειρς Κυρίου· τι τ δεξι ατο σκεπάσει ατούς, κα τ βραχίονι περασπιε ατν. Λήψεται πανοπλίαν τν ζλον ατο, κα πλοποιήσει τν κτίσιν ες μυναν χθρν· νδύσεται θώρακα δικαιοσύνης, κα περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν νυπόκριτον· λήψεται σπίδα καταμάχητον, σιότητα· ξυνε δ πότομον ργν ες ομφααν· συνεκπολεμήσει ατ κόσμος π τος παράφρονας. Πορεύσονται εστοχοι βολίδες στραπν, κα ς π εκύκλου τόξου τν νεφν, π σκοπν λονται, κα κ πετροβόλου θυμο πλήρεις ιφήσονται χάλαζαι. γανακτήσει κατ᾿ ατν δωρ θαλάσσης, ποταμο δ συγκλύσουσιν ποτόμως. ντιστήσεται ατος πνεμα δυνάμεως, κα ς λαίλαψ κλικμήσει ατούς. Καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέξει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς, καὶ συνέτε· μάθετε, δικασταὶ περάτων γῆς. Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν. Ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Εἰς τὴν Λιτήν.

Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.

σοφ Φιλοθέη σήμερον, ες ορανος νελθοσα, τ ν Τριάδι Θε συμπαρίσταται, κα τν τρισάγιον μνον δει καταπαύστως, σν τος ΰλοις χορος, κα τος γίοις πασι. Δετε ον κα μες δοξάσωμεν τν γίαν ατς κοίμησιν, ν ψαλμος κα μνοις, βοντες πρς ατήν· τας πρεσβείαις σου Μτερ, σζε τν ποίμνην σου, κα διαφύλαττε ταύτην κ τν σκανδάλων το πολεμήτορος.

ατός.

Εφημήσωμεν ο πιστοί, τν Φιλοθέην σήμερον, καλς γρ γωνισαμένη, κα τν Σταυρν το Χριστο π μων βαστάσασα, όκνως τς τούτου ντολς τελέσασα, οκητήριον γέγονε το γίου Πνεύματος· νν δ καταλιποσα τ ν κόσμ, τας ορανίαις συναγάλλεται ταξιαρχίαις, κα πρεσβεύει τ Κυρί λεηθναι τς ψυχς μν.

χος β΄.

Το πλούτου τν ποσότητα, ν τας τν πτωχν χερσ παραθεμένη, ντ τούτου κτήσω πλοτον οράνιον· δόξας δ κα δονς καταφρονήσασα, κα σκητικς διελθοσα, πειρασμούς τε πολλος πενήνοχας, μαρτυρικς τ ζν φαιρεθεσα καρτερώτατα, δι γάπην το Κτίσαντος, Φιλοθέη πανέντιμε. Ατν ον πρέσβευε σωθναι τς ψυχς μν.

ατός.

σία Μτερ, γγελικν ζηλώσασα διαγωγήν, σιτίαν ξήσκησας, κα μνον κατάπαυστον τ Δεσπότ προσήνεγκας, ντεθεν προαισθόμενος ον βλέπων τ κρύφια, τς ψυχς σου τν πρόθεσιν, χαρίτων σε θείων κατηξίωσεν, ναργ σοι παρέχων τ σύμβολα, τς κε μενούσης σε ϊδίου μακαριότητος, πρς ν δη μεταστσα κα τας ΰλοις χορείαις συνδιαιτωμένη, μ διαλίπς πρεσβεύειν πρ τν ψυχν μν.

Δόξα. χος πλ. Δ΄.

καθαρ το Πνεύματος το γίου σοφία, σκηνώσασα ν τ καθαρ καρδί σου, παμμακάριστε Φιλοθέη, κατ πνευμάτων τς πονηρίας φοβερόν σε διώκτην νέδειξε, κα μεγίστων νοσημάτων ατρα πανάριστον. Δι παῤῥησίαν κεκτημένη πρς τν φιλάνθρωπον Θεόν, τ παύστ πρεσβεί σου, τν ψυχικν μς παθν κα σωματικν λευθέρωσον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Ες τν Στίχον.

Χαίροις σκητικν.χος πλ. Α΄.

Χαίροις, γαληνότατος νος, λαρ κα τ μορφ κα τος μμασιν, πράξει κα θεωρί κεκοσμηκυα σαυτήν, κα τν νον ψώσασα πρς Κύριον, ρσα τν τούτου, ληθ δόξαν νδοξε, κα λαμπομένη, παρ Ατο θείαν λλαμψιν, ξιάγαστε, Φιλοθέη είμνηστε. Μέμνησο ον πρς Κύριον, δεόμεθα πάντερπνε, τν κτελούντων τν μνήμην, κα προσκυνούντων τ λείψανα, τυχεν σας πρεσβείαις, σωτηρίας κα ερήνης, κα το λέους ατού.

Στιχ. πομένων, πέμεινα τν Κύριον, κα προσέσχε μοι κα εσήκουσε τς φωνς τς δεήσεώς μου.

Χαίροις, μοναζουσν καλλονή, κα τν μιγάδων διάσειστον ρεισμα, κα πάντων τν πενομένων κα τν νοσούντων μο, κα νηπίων μέγα καταφύγιον, κα ξένων πίσκεψις, ρφανν παραμύθιον, Μήτηρ γρ τούτων, κα ποιμν χρημάτισας, κα διέσωσας, π ζάλης κα θλίψεως, θεν τν μακαρίαν σου, κα θείαν μετάστασιν, νευφημομεν σία, κα μεγαλύνομεν σήμερον, σεπτ Φιλοθέη, δι πρέσβευε Κυρί, λεηθναι μς.

Στιχ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτρας τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθηνε ταὰ διαβήματά μου.

Πάντας, τος πρ Χριστο το Θεο, κα μετ τοτον ναρέτους ζήλωσας. Δαυΐδ γρ τα προν σχες, κα Σολομντος σεμνή, τν σοφίαν ντως τν πανθαύμαστον, Σαμψν τν νδρείαν, κα βραμ τ φιλόξενον, πομονήν τε, το Ἰὼβ κα Προδρόμου δέ, θείαν σκησιν, ντωνίου κα Σάββα τε, χρύσεα θη, Μτέρ μου, σεπτο Χρυσοῤῥήμονος, κα τν γίων πάντων, τ γλα κατορθώματα, δι κα χορεύεις, μετ πάντων τν γγέλων, κα τν σίων σεμνή.

Δόξα. χος πλ. Β΄.

Μνήμη δικαίου, Σολομν φησί, μετ γκωμίων τελεται, κα λας σν ατ γάλλεται, τοτο γρ ατς ανιττόμενος φθέγξατο· γκωμιαζομένου δικαίου εφρανθήσονται λαοί, δι Μτερ Φιλοθέη, κα μες πιστς τν μνήμην σου τιμντες, κα προσκυνοντες ξίως, τ θεον κα σεβάσμιόν σου σκνος, ν ψαλμος κα μνοις φιλοφρόνως γκωμιάζομεν. Πρέσβευε ον δεόμεθα, πρ ερήνης το κόσμου, κα σωτηρίας τν ψυχν μν.

Κα νν. Θεοτοκίον.

Θεοτόκε, σὺ εἶ ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, ἡ βλαστήσασα τὸν καρπὸν τῆς ζωῆς, σὲ ἱκετεύομεν, πρέσβευε Δέσποινα, μετὰ τῶν Ἀποστόλων, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Νν πολύεις.  Τρισάγιον.

πολυτίκιον. χος α΄.

Τῆς ἐρήμου πολίτης. (Ἰωάννου Μαρτίνου).

θηνῶν τῶν κλεινῶν τε νῦν καὶ πάλαι τὸ βλάστημα, καὶ τῶν χθὲς καὶ πρώην Ὁσίων τὸ ἀρίζηλον καύχημα, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις οἱ πιστοί, Ὁσίαν Φιλοθέην εὐλαβῶς· ὅτι τὸν Χριστὸν εὐτόνως, πάντων τῶν γεηρῶν ἀντήλλαξεν, ἔχουσα οὖν συμπρεσβευτήν, τὸν παμμέγαν Διονύσιον, σῶζε τοὺς προσκυνοῦντας, εὐσεβῶς τὸ πάνσεπτον σκῆνός σου.

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετὰ τὴν α΄ στιχολογίαν, κάθισμα.

Ταχὺ προκατάλαβε. Ἦχος δ΄.

νέδειξε σήμερον τὴν Φιλοθέην πιστοί, ἡ θείας Μητρόπολης τῶν Ἀθηνῶν καὶ λαμπρά, ὡς μέγα θησαύρισμα, πάντες οὖν ἐν αἰνέσει, ἐν τῇ ταύτῃ κηδείᾳ, ᾄσμασι θεηγόροις εὐφημήσωμεν ταύτην, βοῶντες ταύτῃ ἐκτενῶς· σῶσον ἡμᾶς ταῖς πρεσβείαις σου.

 

Δόξα. Τ ατό. Κα νν. Θεοτοκίον.

Τν χάριν νν παντες νευφημήσωμεν, Μητρς το Θεο μν, ς δι ατς τν χαράν, τ κόσμ αγάσαντος. Λύσιν τς μαρτίας εραμένη φύσις, πασα τν νθρώπων, γηθομένη κραυγάζει· εχας Ατς Κύριε, ῥῦσαι μς τν δεινν.

Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, κάθισμα.

Τὴν Σοφίαν.  Ἦχος πλ. Δ΄.

Καθαρθεῖσα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν, καὶ τὰς φρένας καρδίαν καὶ λογισμόν, δοχεῖον γεγένησαι, καὶ λαμπρὸν οἰκητήριον, τῆς Ἁγίας Τριάδος, Ὁσία ἀοίδιμε, τῶν Ἀθηνῶν τὸ κλέος, Φιλοθέη πανεύφημε[5], ὅθεν συνελθόντες, οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος, γεραίρομεν ἅπαντες, τὴν ἁγίαν σου κοίμησιν, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμέν σοι· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

στραπόμορφον ἅρμα βασιλικόν, πορφυρίζουσα κλίνη, θρόνε χρυσέ, παλάτιον πάντερπνον, καὶ παστὰς θεαυγέστατε, παναγιωτάτη σκηνὴ ἁλουγόχροε, ὡραϊσμένη πύλη ναὲ θεοδόξαστε, ὄχημα τοῦ Λόγου, τὸ παγκόσμιον ὄντως, καὶ κλίμαξ χρυσόπλοκε, χρυσαυγίζουσα γέφυρα, καὶ χρυσήλατε τράπεζα, χαῖρε θεία λαβίς, καὶ φωτώνυμε, παναγιωτάτη Μήτηρ Θεοῦ τοῦ Παντάνακτος.

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, κάθισμα.

Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Ἦχος δ΄.

Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί, ἐν ὑμνωδίαις ἱεραῖς, καταστέψωμεν φαιδρῶς, καὶ μεγαλύνωμεν πιστῶς, τὴν ἐν Ἀθήναις ἐκλάμψασα εὐσεβοφρόνως, καὶ κράξωμεν αὐτῇ, ἐν κατανύξει ψυχῆς, καὶ χείλεσιν ἁγνοῖς, καὶ ἐν καρδίᾳ φαιδρᾷ· παρισταμένη Μῆτερ οὖν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις ἐν τῷ φωτὶ του Παντάνακτος, πρεσβείαν ποίει, ὑπὲρ τῶν δούλων, τῶν πιστῶς εὐφημούντων σε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Δοχεῖον ὤφθη ἐκλεκτόν, Παρθενομῆτορ Μαριάμ, καὶ θρόνος πύρινος Θεοῦ, καὶ κλίνη πάγχρυσος σεμνή, πεποικιλμένη καθέδρα τοῦ Βασιλέως, οἶκος καὶ παλάτιον πάντερπνον, νεφέλη χρυσαυγὴς καὶ ἀείφωτος, καὶ κιβωτὸς καὶ στάμνος μανναδόχος, καὶ χρυσοπόρφυρος θάλαμος, διὸ τὸ χαῖρε, σὺν τῷ Ἀγγέλῳ καὶ ἡμεῖς μελῳδοῦμέν σοι.

Οἱ Ἀναβαθμοί, τὸ α Ἀντίφωνον τοῦ δ Ἤχου.

κ νεότητός μου πολλὰ πολεμεῖ με πάθη, ἀλλ᾿ αὐτὸς ἀντιλαβοῦ, καὶ σῶσον Σωτήρ μου. (δίς)

Οἱ μισοῦντες Σιών, αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου· ὡς χόρτος γάρ, πυρὶ ἔσεσθε ἀπεξηραμμένοι. (δίς)

Δόξα...

γίῳ Πνεύματι πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται λαμπρύνεται, τῇ τριαδικῇ Μονάδι ἱεροκρυφίως.

Καὶ νῦν...

γίῳ Πνεύματι, ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ῥεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τὴν κτίσιν, πρὸς ζωογονίαν. 

Προκείμενον Ἦχος δ'

πομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.

Στίχ. Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.

Εὐαγγέλιον

κ τοῦ κατὰ Μάρκον

Κεφ. 5: 24-34 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠκολούθει τῷ ᾿Ιησοῦ ὄχλος πολύς, καὶ συνέθλιβον αὐτόν. Καὶ γυνή τις οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἔτη δώδεκα, καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν ἱατρῶν, καὶ δαπανήσασα τὰ παρ᾿ ἑαυτῆς πάντα, καὶ μηδέν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα· ἀκούσασα περὶ τοῦ ᾿Ιησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν, ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε γὰρ· Ὅτι κἂν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἅψωμαι, σωθήσομαι. Καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς· καὶ ἔγνω τῷ σώματι, ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος. Καὶ εὐθέως ὁ ᾿Ιησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἑαυτῷ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεὶς ἐν τῷ ὄχλῳ, ἔλεγε· Τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων; Καὶ ἔλεγον αὐτῷ οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ· Βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε, καὶ λέγεις· Τίς μου ἥψατο; Καί περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δὲ γυνὴ, φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν ἐπ᾿ αὐτῇ, ἦλθε καὶ προσέπεσεν αὐτῷ, καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην, καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου.

Ν Ψαλμός χύμα.

λέησόν με, Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, Θεὸς Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Δόξα: Ταῖς τῆς Φιλοθέης

Καὶ νῦν... Ταῖς τῆς Θεοτοκου...

Στίχ. λέησόν με ὁ Θεός...

διόμελον. χος πλ. Β΄

Μύρον ἐν Ἀθήναις ἀνεδείχθης, Φιλοθέη χρυσόηθε, μυρίζουσα τὰ καρδίας τῶν πιστῶν, τοῖς μυριπνόοις σου διδάγμασιν, ἀλλὰ μύρισον καὶ ἡμῶν τὰς καρδίας νοητῶς, τῶν ἐν πίστει τελούντων τὴν σεβάσμιον μνήμην σου.

Οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου (βλέπε Θεοτοκάριον Ἀγαπίου, ἦχος πλ. Δ΄, Κυριακὴ ἑσπέρας)· καὶ τῆς Ἁγίας, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Μέλος σοι τερπνὸν ὦ Θεοῦ φίλη ᾄδω. Ἰσαάκ.

Ὠδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.

Μονὰς ἅς ἐπόθησας τὰς οὐρανίους θεόληπτε, νῦν εὗρες ὦ Μῆτέρ μου, μισθὸν τῶν πόνων σου, ὧν ὑπήνεγκας, ἐν τῷ παρόντι βίῳ, εὐχαῖς καὶ δεήσεσι Κυρίῳ ᾄδουσα.

λίους σῦ ἄφθονος πηγὴ Ὁσία τεθέασαι, πτωχοὺς καταρδεύουσα, πλουσιωτάταις ῥοαῖς, ὅθεν στέφανον, σῇ κορυφῇ ἐδέξω, ἀξίως ὦν ἔσπειρας σῶν γεωργίων καρπῶν.

Λαλεῖν σοι οὐ δύναμαι τῶν ἀρετῶν τὴν εὐπρέπειαν, καὶ ὕψος τὸ ἔνθεον, ᾧ ὡραΐσθης σεμνή, καὶ ἀνύψωσας, πρὸς τὰς ἐπουρανίους, σκηνώσεις καὶ δεδόξασαι παρὰ τοῦ πάντων Θεοῦ.

Θεοτοκίον.

λόκληρον φύλαττε τὴν ποίμνην Παναγία Δέσποινα, Μαρία Θεόνυμφε, ἥν ἡ Φιλοθέη κατῳκίσατο, ἐνθάδε τοῦ δοξάζειν, τὸν ἄσπορον τόκον Σου, καὶ Σὲ Παρθένε Ἁγνή.

Ὠδὴ γ΄. Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους.

Σὺ τὸν πλοῦτον ἔνειμας Ὁσία, τὸν σὸν δεομένον τὸν ῥευστόν, και γὰρ ἐν τούτῳ πάνσεπτε, καυχᾶσθαι οὐ προήρησαι, ἀλλ ἀντὶ τούτου δέδεξαι, σῇ κορυφῆ δόξης στέφανον.

Σαῖς προσευχαῖς πρὸς τὸν Δεσπότην, περίσωζε ἀεὶ τὴν ποίμνην τὴν σήν, καταγεραίρουσάν σε πάνσεμνε, ὡς θεῖον ἐνδιαίτημα, ἐν οἴκῳ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κατὰ δαιμόνων ἐνίσχυσον.

δὸν τὴν ἀπάγουσαν εἰς ἄνω, εὑροῦσα διώδευσας σεμνῶς, ὅθεν καὶ πρὸς οὐράνιον, ἐλήλυθας πολίτευμα, καὶ τοῖς Ὁσίοις ἅπασιν, Ὁσία συγκατηρίθμησαι.

Θεοτοκίον.

άσεις παρέχουσα παντοίας, τοῖς πόθῳ τιμῶσί Σου Ἁγνή, τὸν Τόκον τὸν ἐκ Πνεύματος, Ἁγίου συλληφθέντα Σοι, παράσχου καὶ τοῖς δούλοις Σου, ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.

Κάθισμα. Ἦχος πλ. Δ΄. Τὸ προσταχθέν.

Καταλιποῦσα, τὰ τῆς γῆς ὦ Φιλοθέη, μετέστης ἄνω πρὸς μονὰς τὰς οὐρανίους, καὶ πρεσβεύεις σὺν πᾶσι τοῖς ἐπουρανίοις, Ὁσίοις ἅμα Δικαίοις καὶ τοῖς λοιποῖς, καὶ πᾶσι τοῖς ἄνω Νόοις καὶ Λειτουργοῖς, καὶ κραυγάζειν τό· Ἅγιος Ἅγιος Ἅγιος εἶ Θεὲ ὑπεράγαθε, σῶζε πάντας οὕς ἔπλασας.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Θεοχαρίτωτε, Ἁγνὴ εὐλογημένη, τὸν διὰ σπλάγχνα οἰκτιρμῶν ἐκ Σοῦ τεχθέντα, σὺν ταῖς ἄνω Δυνάμεσι καὶ τοῖς Ἀρχαγγέλοις, καὶ πᾶσι τοῖς Ἀσωμάτοις ὑπὲρ ἡμῶν, δυσώπει ἀκαταπαύστως δοῦναι ἡμῖν, πρὸ τοῦ τέλους συγχώρησιν, καὶ ἱλασμὸν ἁμαρτιῶν, καὶ βίου ἐπανόρθωσιν, ὅπως εὕρωμεν ἔλεος.

δ δ΄. καθήμενος ν δόξ.

Τν σίαν Φιλοθέην φιλοφρόνως τιμήσωμεν, ν δας σμάτων ταύτην εσεβς μεγαλύνοντες, ατην γρ φθη δοχεον Θείου Πνεύματος, κα πεφώτισται, τούτου τας θείαις λαμπρότησι.

π θρόνου καθημένη θείας δόξης πανθαύμαστε, τος τν σν τελοντας μνήμην εσεβς διαφύλαττε, τας σας πρεσβείαις Μτερ τας πρς Κύριον, βος εί· Δόξα Χριστ τ δυνάμει Σου.

ωμαλαί διανοί κα γενναί φρονήματι, τς Κυρίου Μτερ πάσας ντολς κτετέλεκας, ς κτησαμένη γάπην τν πρς Κύριον, κα το τέλους, τελείαν σία είμνηστε.

Θεοτοκίον.

Παναγία Θεοτόκε τος ες Σ καταφεύγοντας, κ κινδύνων ῥῦσαι πάντων κα σκανδάλων το φεως, τς Φιλοθέης πρεσβείαις ν δοξάζομεν, μετ Σ κα γρ φθη Κυρί δουλεύουσα.

Ὠδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.

Μόνην τὴν φερέσβιον, εὑροῦσα κατετρύφησας, πᾶσαν θειοτέραν θεωρίαν, δι ἧς ἀνήχθης εἰς θείαν ὄντως ζωήν, και γέγονας πᾶσι τοῖς πιστῶς, ἐπικαλουμένοις σε, ἐναντίων ὑπέρμαχος.

βίος σου ἔνθεος, καὶ ἀρεταὶ θαυμάσιαι, καὶ τὰ κατορθώματα γενναῖα, ὅθεν καὶ δόξης πλείστης ἠξίωσαι, τῆς ἄνωθεν Μῆτερ ἐκ Θεοῦ, ὅνπερ καθικέτευε, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων σε.

Νοῦς ἅπας ἀνθρώπινος, ἀδύνατον λογίσασθαι, τοὺς κινδύνους Μῆτερ καὶ τὰς θλίψεις, ἅσπερ ὑπέστης ὑπὸ τῶν ἔξωθεν[6], ἀκλόνητον σχοῦσα λογισμόν, πίστει τῇ πρὸς τὸν Κύριον, οὗ τὸν λόγον τετήρηκας.

Θεοτοκίον.

Πάναγνε Δέσποινα, τὸν Κύριον ἡ τέξασα, σῶζε τοὺς εἰς Σὲ τεθαῤῥηκότας, καὶ τῆς μελλούσης πάντας κολάσεως, ἀπάλλαξον Ἄχραντε σεμνή, παῤῥησίαν ἔχουσα, μητρικὴν πρὸς τὸν Κύριον.

Ὠδὴ στ΄. Τὴν θείαν ταύτην.

Θεοῦ, ὡς Παῦλος ὑπάρξασα, γεώργιον Ὁσία ἀπέδωκας, ἑκατοστεύοντα, τῶν ἀρετῶν σου τὸν ἔνθεον, καρπὸν Χριστῷ τῷ σὲ γεωργήσαντι.

κπλήττει πᾶσαν διάνοιαν, βροτῶν τὰ παρὰ σοῦ νῦν τελούμενα, ψυχὰς ἀνθέλκης γάρ, ἐζοφωμένας τοῖς πταίσμασι, πρὸς θεῖον φῶς Ὁσία, τοῖς σοῖς διδάγμασι.

σίαν, ᾦδε διάξασα, νῦν εὗρες[7] Μῆτερ οὐράνιον, ἧς καθικέτευε, ἀξιωθῆναι τοὺς δούλους σου, τοὺς σὲ νῦν εὐλαβῶς μακαρίζοντας.

Θεοτοκίον.

μνοῦμεν, Ἄχραντε Δέσποινα, τὸν Τόκον Σου ἀσπόρως ἐκλάμψαντα, ἐκ Σοῦ Θεόνυμφε, καὶ Σὲ Παρθένε γεραίρομεν, ᾠδαῖς ἀπαύστοις ὡς Ἁγνὴν Θεομήτορα.

Κοντάκιον. Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Μνηστευθεῖσα ἄμωμε, τῷ τοῦ Πατρὸς θείῳ Λόγῳ, καθαρὸν καὶ ἄσπιλον, αὐτῷ σαυτὴν διετήρεις, ὅθεν σε, πρὸς τὸν νυμφῶνα τῆς ἄνω δόξης, κέκληκεν, ὁ σὸς Νυμφίος, ᾧ συναγάλλῃ και πρεσβεύει Φιλοθέη, σωθῆναι πάντας ἡμᾶς ἀξιάγαστε.

Οκος.

Πσα γλσσα κινείσθω, πρς εφημίαν τς πανευφήμου Φιλοθέης, παν γένος κα λικία πσα, νεανίσκοι κα παρθένοι το Χριστο, τν μυροβλύτισσα γκωμίοις καταστέψωμεν. Νομίμως γρ νδρισαμένη, κα τ χανον το θήλεος ποῤῥίψασα, δι σκητικν πόνων τν τύραννον χθρν καταβέβληκεν. Ορανί δ κα θεί στέφει κοσμουμένη, ατεται παρ Χριστο, δοθναι μν τ μέγα λεος.

Συναξάριον.

Τ ΙΘ΄ το ατο μηνός, μνήμην πιτελομεν τς σίας κα Θεοφόρου Μητρς μν Φιλοθέης τς ξ θηνν.

Στίχοι:

Φιλοθέη τν τδε μεταστσα,

Χαίρουσ ἀνῆλθε πρὸς Μονὰς οὐρανίους.

Αὕτη ἡ μακαρία ὡρμᾶτο ἐξ Ἀθηνῶν, θυγάτηρ γονέων περιφανῶν λίαν καὶ εὐσεβῶν, πατρὸς μὲν Ἀγγέλου Βενιζέλου, μητρὸς δὲ Συρόγης, ἥτις στεῖρα οὖσα διὰ προσευχῆς, ἀπέφερε καρπὸν κοιλίας αὐτῆς τὴν ἀοίδιμον ὀνομάσα αὐτὴν Ῥεβοῦλαν. Αὐξηθεῖσα δὲ σωματικῶς καὶ προκόπτουσα ἐκ παραλλήλων ψυχικῶς, τῇ ἀπαιτήσει τῶν γονέων αὐτῆς, καίτοι ἄκουσα, συνεζεύχθη δωδεκαετὴς οὖσα ἀνδρὶ σκληρογνώμῳ καὶ ἀπανθρώπῳ, μετὰ πολλῆς ὑπομονῆς καὶ καρτερίας ὑποστᾶσα παρ αὐτοῦ πολλὰς θλίψεις καὶ παντοίας τιμωρίας καὶ κακώσεις. Τούτου δὲ μετά τινα χρόνον ἀποθανόντος, μετὰ δεκαετῆ δὲ χηρείαν καὶ τῶν γονέων αὐτῆς πρὸς Κύριον μεταστάντων, δοῦσα δόξαν τῷ Θεῷ ἡ Ὁσία ἐπεδόθη πλέον ἐλευθέρα τῇ ἀσκητικῇ διαγωγῇ, σχολάζουσα νηστείαις, ἀγρυπνίαις καὶ προσευχαῖς. Τότε δι ἕν ὁράματι ἐπιταγῆς τοῦ Ἁγίου Ανδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, οἰκοδομεῖ παρθενῶνα, ἐπ ὀνόματι τούτου τοῦτον τιμήσασα. Μεθ ὅ κειραμένη τὴν κόμην καὶ Φιλοθέη μετονομασθεῖσα ἐν αὐτῷ ὡς ἐν ἀσκητικῷ σταδίῳ εἰσεπήδησε συνεπαγομένη μεθ ἑαυτῆς τάς τε ἰδίας αὐτῆς θεραπαινίδας, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ οὐκ ὀλίγας τῶν ἐν τῇ πόλει περιβλέπτων παρθένων, αἵτινες ἁσμένως τοῖς προσκαίροις καὶ φθειρομένοις τοῦ κόσμου τερπνοῖς ἀποτασσόμενας καὶ τὸ μοναχικὸν ἐνδυόμενας σχῆμα ὑπὸ τῇ καθηγεμόνι τῇ μακαρίᾳ τῇδε ὑπετάσσοντο καὶ ὑπέκυπτον· ἥτις οὐ ἐπαύετο ἐπιδεικνυμένη τοῖς δεομένοις τὸ συμπαθὲς καὶ φιλόξενον, καὶ ἀκαταπαύστως ταῖς παννύχοις στάσεσι καὶ τῇ ἄκρᾳ ἐγκρατείᾳ σχολάζουσα· ἀνθ ὧν τὴν τῶν θαυμάτων ἐνέργειαν ἐχαρίσατο αὐτῇ ὁ Κύριος. Ἠξιώθη δὲ ἡ ἀείμνηστος μαρτυρικοῦ τέλους. Ἐν τῷ ἐν Πατησίοις γὰρ ἑτέρῳ Μονυδρίῳ ὅπερ αὐτὴ ᾠκοδόμησεν, ἠγρύπνει μετὰ τῶν λοιπῶν ἀδελφῶν ἡ Ἁγία ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ὅτε εἰσπηδήσαντες ἐν αὐτῷ πέντε Ἀγαρηνοί, ἥρπασαν αὐτὴν καὶ πλείστας μαστιγώσεις καὶ τραύματα αὐτῇ ἐπενεγκόντες ἐγκατέλιπον σχεδὸν ἡμιθανῆ. Ἡ δὲ ἐπὶ τούτῳ πολλὰς εὐχαριστίας τῷ Θεῷ ἀναπέμπουσα μετ ὀλίγον χρόνον ἐκ τῶν πληγῶν ἐκείνων ἐδέξατο τὸ μακάριον τέλος καὶ ἀπῆλθε πρὸς τὰς οὐρανίους χοροστασίας κατὰ τὸ ᾳφπθ΄ (1589) ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ, Φεβρουαρίου ιθ΄, μύρου καὶ εὐωδίας ἀναδοθείσης ἐκ τοῦ τάφου καὶ τοῦ λειψάνου αὐτῆς.

Σημείωσαι δ ὅτι ἡ ὑπὸ τῆς Ὁσίας οἰκοδομηθεῖσα Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος μετεβλήθη εἰς Μητροπολιτκὸν Μέγαρον, διαλελυμένη τότε οὖσα, ἐν ᾧ καὶ τὸ παρεκκλήσιον τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Τὸ δὲ ἅγιον καὶ τίμιον αὐτῆς λείψανον σώζεται ἀδιαλώβητον,ἐλλειπούσης μόνον τῆς κάρας, ἀποκείμενον ἐν τῇ Μητροπόλει τῶν Ἀθηνῶν.

Τ ατ μέρ, μνήμη τν γίων πόστολων ρχίππου, Φιλήμονος κα πφίας.

Στίχοι:

Ποθν τν κρόγωνον ρχιππον λίθον,

Κατηλοήθη τῷ πόθῳ τούτου λίθος.

Χώραν φιλοῦντα τὸν Φιλήμονα χλόης,

Χλωροῖς λύγοις τύπτουσιν ἠκανθωμένοις.

πλωμένην παίουσιν εἰς γῆν Ἀπφίαν,

Εἰς οὐρανοὺς ἔχουσαν ὄμμα καρδίας.

ρχιππος δεκάτῃ ἐνάτῃ θάνε χερμαδίοισιν.

Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Νέρωνος, μαθηταὶ χρηματίσαντες Παύλου τοῦ Ἀποστόλου. Ἑορτῆς δὲ τῆς Ἀρτέμιδος ἀγομένης ἐν Κολάσσαις, ἥτις ἐστὶ πόλις Φρυγίας καὶ αὐτῶν τῷ Θεῷ τὴν δοξολογίαν ἀναφερόντων τῇ ἐκκλησίᾳ, ἐπιθέμενοι αὐτοῖς οἱ ειδωλολάτρες, τῶν ἄλλων φυγόντων, μόνων δὲ αὐτῶν ὑπομεινάντων, συνέσχον αὐτούς, καὶ ἤγαγον παρὰ Ἀνδροκλεῖ. Τύπτεται οὖν παραυτίκα ὁ Ἄρχιππος, καὶ μὴ πεισθεὶς θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, εἰς βόθρον ἐμβάλλεται μέχρι ὄσφυος, καὶ οὕτω λιθολευστεῖται, πρότερον ὑπὸ παιδων ῥαφίσι κεντηθείς. Ὁ δὲ Ἅγιος Φιλήμων καὶ ἡ Ἀπφία διαφόρως βασανισθέντες, τέλει βίου ἐχρήσατο.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Μαξίμου, Θεοδότου, Ἡσυχίου καὶ Ἀσκληπιοδότης.

Στίχοι:

νδρῶν τριὰς σύναθλος εὐσθενεστάτη,

νδρίζεταί σοι καὶ τομῆς Τριὰς μέχρι.

στεφε Χριστς τν σκληπιοδότην,

ς ξέκοψε τν κεφαλν τ ξίφος.

Οτοι, παραστάντες τ ρχοντι, κα μ πεισθέντες τν Χριστν ξομόσασθαι, πολλας ικίαις πεβλήθησαν βασάνων, πρότερον μν π ξύλου ναρτηθέντες, κα ξεσθέντες σιδηρος νυξιν, ετα κ πόλεως ες πόλιν μεταφερόμενοι, κα περιελκόμενοι, θηρίοις μοτάτοις κδίδονται. δ σκληπιοδότη πτερνισθεσα, κα π ξύλου τανυσθεσα, περάνω τν βασάνων γένετο. Ὅθεν πάντες ὁμοῦ λίθοις βάλλονται, καὶ ἐν ἁλσωδέσι τόποις συρέντες, ξίφει τελειοῦνται.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σωφρονίου τοῦ Ἐπισκόπου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ῥαβουλᾶ.

Στίχοι:

Βουλὰς Ῥαβουλᾶς θεὶς ἀπράκτους δαιμόνων,

πλθε βουλ το Θεο τ νθάδε.

Οὗτος, ἐν τῇ πόλει Σαμοσατέων γεννᾶται, παρά τινος Βαρυψαβᾶ παιδευθείς, ἀνδρὸς ἐνδοξοτάτου. Ὅς τῇ Σύρων γλώττῃ διαλεγόμενος, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας πᾶσαν ἀρετὴν μετερχόμενος, τὸν μονήρη βίον ὑποδύεται, καὶ μονωθείς, ἐν ὄρεσι καὶ σπηλαίοις κατὰ τὸν μέγαν Ἡλίαν καὶ Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν διῆγε. Μετὰ δέ τινας χρόνους, γενόμενος ἐν Φοινίκῃ, μεθ ἑτέρου τινός, ταῖς ἀρεταῖς διαυγέστερον λάμψας, καὶ μὴ βουλόμενος, ἐμφανὴς τοῖς μεγάλοις γίνεται. Διὸ τῇ συνεργίᾳ Ζήνωνος τοῦ βασιλέως, καὶ Ἰωάννου προέδρου τῆς Βηρυττοῦ, μέσον τοῦ ὄρους μοναστήριον μέγα πεποίηκε.

Τότε δή, καθάπερ Παῦλος καὶ Βαρνάβας, ἤ εἰπεῖν Πέτρος καὶ Ἰωάννης, Ῥαβουλᾶς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μέσον τῶν εἰδωλομανούντων ἐλογίζετο, πῇ μὲν ἐλέγχοντες, πῇ δὲ νουθετοῦντες, μικροῦ δεῖν πάντας τοὺς ἐκεῖσε κατοικοῦντας πρὸς θεογνωσίαν μετέβαλον. Τοῦτο δὴ πρῶτον ἔργον τοῦ μακαρίου ἐξαίρετον. Μετὰ δὲ Ζήνωνα, διαδέχεται τὰ σκῆπτρα τῆς βασιλείας Ἀναστάσιος. Τῇ οὖν τούτου πάλιν συνεργίᾳ, ἕτερον μοναστήριον κατεσκεύασε τὸ Ῥαβουλᾶ προσαγορευόμενον. Μετὰ δὲ τούτων, καὶ ἕτερα πολλὰ μοναστήρια συνεστήσατο ἐν διαφόροις τόποις.

Ἧν δὲ ὁ μακάριος ἐν πᾶσι νηφάλιος, κόσμιος, ἐπιεικής, διδακτικός, ἀόργητος, συμπαθής, φιλάδελφος, καὶ πρὸς πάντας εὔσπλαγχνος. Οἵῳ δὲ πάλιν ὁ πονηρὸς αὐτῶ ἐνοχλῶν ὑπεισήρχετο, αὐτὸς πεπυκνωμένος ὤν ὑπὸ τῆς Παλαιᾶς καὶ νέας Γραφῆς, τὸ ἀντίῤῥοπον ἐπιλέγων καὶ ἐργαζόμενος, ἐφυγάδευε τὸ ὀχλοῦν αὐτῷ· τοιοῦτος ἦν ὁ μακάριος. Ἔζησε δὲ μέχρι Ἰουστινιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἤγουν τοῦ μεγάλου, τοῦ τὴν Ἁγίαν Σοφίαν οἰκοδομήσαντος. Καὶ γενόμενος ἐτῶν ὀγδοήκοντα, καὶ μικρόν τι προσβιούς, ἤκουσε φωνῆς ἄνωθεν λεγούσης αὐτῷ: Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγω ἀναπαύσω ὑμᾶς.Ταύτης ἐπακούσας καὶ μικρὸν νοσήσας, ἀπῆλθε πρὸς Κύριον.

Τ ατ μέρ, μνήμη τν σίων Πατέρων μν κα μολογητν Εγενίου κα Μακαρίου.

Στίχοι:

ς εγενες ρπηκες ν γ Μακάρων,

Οκοσιν Εγένιος σν Μακαρί.

ουλιανο, κατ συγχώρησιν Θεο βασιλεύοντος ν Βυζαντί, ο Χριστιανο πάντες περιέκρυπτον αυτούς, δι τς μυσαρς ατο κα ναγες θυσίας. Ο δ μόφρονες ατ λληνες, ο μόνον σελγοντες, σν ατ το αωνίου πυρς πέκκαυμα αυτος παρεσκεύαζον, λλ κα τος Χριστιανος τοτο ποιεν κατηνάγκαζον, κα μ θέλοντας. Τότε Μακάριος κα Εγένιος, ο το Χριστο θεράποντες, κρατηθέντες, μολόγησαν τν Χριστν νώπιον ατο, Θεν εναι ληθινόν· ατν δ τν σεβ κα λάστορα λεγξαν, ς παραβάντα τν ντολν το Θεο, κα λληνα κα εδωλολάτρην γεγονότα.

Δι κα ες ργν τραπείς, μάσι λεπτος προστάξας δεθναι τούτους, κρέμασε κατ κεφαλς· κα π πολλς ρας κάπνιζεν ατος δριμεαν κόπρον θλιος. Εθ οτως σχάραν σφοδρς κπυρώσας, κεσε τος γίους γυμνος πλωθναι κέλευσεν. Ο δ μακάριοι, τ μματα πρς ορανν ραντες, κα π θείας δυνάμεως φυλαττόμενοι, λεγχον τν κακόνοιαν ατο, βλαβες διαμένοντες. Τότε σιδηρώσας ατούς, ν Μαυριτανί ες ξορίαν πέτειλεν. Ο δ Μάρτυρες πορευόμενοι ν τ ξορί, χαιρον πρ Χριστο διωκόμενοι, κα ψάλλοντες μο τό: Μακάριοι ο μωμοι ν δ, ο πορευόμενοι ν νόμ Κυρίου· ηγαλλιντο τ Πνεύματι.

Φθάσαντες δὲ ἐκεῖσε, εἰς ὑψηλὸν τόπον ἀνῆλθον μόνοι διάγοντες. Οἱ δὲ ἐγχώριοι ἔλεγον αὐτοῖς: Ἐξέλθετε ἀδελφοὶ μακρὰν τῆς δε τῆς γῆς, ὅτι δράκων πονηρὸς οἰκεῖ ἐν αὐτῇ, τοῖς πλησιάζουσιν ὄλεθρος. Καὶ τῶν Ἁγίων εἰπόντων: Ὑποδείξατε ἡμῖν τὸ σπήλαιον, ἐν ᾧ τὴν οἴκησιν κέκτηται τὸ θηρίον· ἀπαγάγοντες αὐτούς, ὑπέδειξαν μακρόθεν τὸ σπήλαιον. Καὶ κλίναντες τὰ γόνατα ἐπ ἐδάφους, προσηύξαντο οἱ μακάριοι. Καὶ εὐθέως ἀστραπῆς ἄνωθεν κατελθούσης, ἐνέπρησε τὸν δράκκοντα, προσφάτως αὐτὸν ἐκπηδήσαντα ἐπὶ τῷ φυγεῖν, ὥς τε καὶ τὸν χοῦν τῆς γῆς σὺν αὐτῷ κατακαυθῆναι καὶ τὸν ἀέρα βιαίας πνοῆς λυμαντικῆς ἐμφορηθῆναι.

Τοῦτο τὸ θαῦμα οἱ ἐγχώριοι θεασάμενοι, Ἕλληνες ὄντες, ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Καὶ εἰσελθόντες οἱ Ἅγιοι εἰς τὸ σπήλαιον τοῦ δράκοντος, προσηύχοντο ἐφ ὅλαις ἡμέραις τριάκοντα, μὴ ἔχοντές τι πρὸς βρῶσιν καὶ πόσιν. Ἀλλ ἦλθε μετὰ ταῦτα φωνὴ λέγουσα: Δοῦλοι τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, προσέλθετε ταύτῃ τῆς πλησίον ἡμῶν πέτρᾳ. Οἱ δὲ προσχόντες, εἶδον φῶς ἐν αὐτῇ, καὶ ἐσχίσθη εἰς δύο μέρη, καὶ ἐξῆλθεν ὕδωρ πολύ· ἐξ οὗ ἀρυσάμενοι οἱ Ἅγιοι, καὶ εἰς κόρον ἐμφορηθέντες, τῆς τε πείνης καῖ δίψης ἐκουφίσθησαν εὐθέως. Καὶ τῇ τριακοστῇ ἡμέρᾳ ᾐτήσαντο διὰ προσευχῆς οἱ μακάριοι ἀναλύσαι, καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι· καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν ἐπακούσας ὁ Κύριος, μετέστησεν ἀμφοτέρους δοξάζοντας καὶ εὐλογοῦντας αὐτόν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Κόνωνος.

Οὗτος ἦν Κίλιξ το γένος, ἀπετάξατο δὲ ἔτι νέος ὤν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Πενθουκλᾶ, τῇ οὔσῃ πλησίον τοῦ Ἰορδάνου, πρεσβύτερος γεγονώς, καὶ εἰς αὐτὸν τὸν ἄκρον τῆς ἀσκήσεως φθάσας. Ἐπεὶ δὲ ἐγνώσθη τὰ περὶ τῆς αὐτοῦ θαυμαστῆς ἀρετῆς τῷ τότε Ἀρχιεπισκόπῳ Πέτρῳ, ἐτάχθη παρ αὐτοῦ βαπτίζεν πάντας τοὺς ἐν τῷ Ἰορδάνῃ προσερχομένους. Ἔχριεν οὖν αὐτοὺς καὶ ἐβάπτιζε. Καθότι οὖν ἔχριε γυναῖκα, ἐσκανδαλίζετο, καὶ διὰ τοῦτο ἐβούλετο ἀναχωρῆσαι τοῦ Κοινοβίου. Ὁσάκις οὖν ἔσχε λογισμὸν ἀναχωρῆσαι, ἐφίστατο αὐτῷ ὁ μακάριος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς καὶ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, λέγων: Καρτέρησον γέρων, καὶ κουφίζω σε τοῦ πολέμου.

ν μι ον τν μερν, λθε κόρη Πέρσισσα το βαπτισθναι, ν δ εείδης σφόδρα κα τοσοτον ραία, ς τε μ δυνηθναι τν γιον γυμνν χρίσαι ατν τ λαιον. Ποιησάσης ον δύο μέρας, κουσεν Αρχιεπίσκοπος περ τούτου, κα ξεπλάγη π τ Γέροντι, κα θέλησεν φορίσαι γυνακα π τούτ, λλ οκ ν δυνατόν, δι το μ δέχεσθαι τν τόπον. δ Γέρων, λαβν τ μηλωτάριον ατο, νεχώρησεν επών: Οκ τι μεν ν τ τόπ τούτ. παντ δ ατ τίμιος Πρόδρομος ξωθεν το Κοινοβίου, κα λέγει ατ πραεί τ φων: πόστρεψον ες τ Μοναστήριόν σου, κα κουφίζω σε το πολέμου. Τότε ββς Κόνων λέγει ατ μετ ργς: Πίστευσον, τι οχ ποστρέφω, πολλάκις γρ πέσχου, κα οδν ποίησας.

Κρατήσας ον ατν θεος Πρόδρομος, κα ναμοχλεύσας τ μάτια ατο, σφράγισε τ σημεί τα Σταυρο ποκάτω το μφαλο ατο, κα επεν ατ: Πίστευσόν μοι ββ Κόνων, θελόν σε χειν μισθν πρ το πολέμου, νν δ πόστρεψον, μηδν νδοιάζων νεκεν τούτου. Γέρων ον, ποστρέψας ες τ Κοινόβιον, τ παύριον χρίσας βάπτισε τν Πέρσισσαν, μ θεωρήσας τι γυν πρχεν. πιζήσας ον σιος λλα εκοσιν τη, κα ες κρον παθείας λάσας, ς τε νομιζεσθαι ατν πρ νθρωπον εναι, ν ερήν κοιμήθη.

Τας ατν γίαις πρεσβείαις Χριστ Θεός, λέησον κα σσον μς.

 

δ ζ΄. διασώσας ν πυρί.

Φαεινοτάταις στραπαίς, τς περουσίου Τριάδος, καταλαμπρύνασα τν νον, βος σν γγέλοις παρίστασαι· περύμνητε Κύριε, Θες τν Πατέρων, ελογητς ε.

ερωτάτοις λειτουργος, τος παρισταμένοις τ θρόν τς τρισηλίου στραπς το Θεο, συγχορεύεις κραυγάζουσα· περύμνητε Κύριε, Θες τν Πατέρων, ελογητς ε.

Λιμένα εδιον ψυχν, Μτερ δειμαμένη τος ζάλ, κα τρικυμίαις τν παθν, ναυαγοντας γαλήνης ξίωσας, θεν ο σωθέντες κραυγάζουσιν· Θες τν Πατέρων, ελογητς ε.

Θεοτοκίον.

τν προάναρχον Υόν, Μτερ το Πατρς δεξαμένη, ν τ γαστρί Σου μητρικς, Σν Υἱὸν κδυσώπει ποίμνην τηρεν, τς Φιλοθέης δουσαν· Θες τν Πατέρων, ελογητς ε.

δ η΄. Παδας εαγες.

Ανλθες πρς γνσιν θεωρίας, και πάντα σαφς μεμύησαι το Πνεύματος, δυτα μυστήρια, πσι δ κατήγγειλας, τος προσφοιτσι πάνσεπτε, σο κα κραυγάζουσι· Τν Κύριον,μνετε τ ργα, κα περυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας.

Δόξης καταφρονήσας τς κάτω, κα πσα διάνοιαν πτέρωσας, ρετν κουφότητι, θεν κα νύψωσαι, πρς θεον ψος ἄῤῥητον, χαίρεις ψάλλουσα· Τν Κύριον,μνετε τ ργα, κα περυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας.

φθης ρφανν τροφς κα μήτηρ, κα πάντων δικουμένων ντίληψις, τν ν νόσοις ασις, αχμαλώτων λύτρωσις, κα τος ν λύπαις πάνσεμνε, χαρ τος ψάλλουσι· Τν Κύριον,μνετε τ ργα, κα περυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας.

Θεοτοκίον.

ασαι γν τς σθενείας, τν πίστει προστρεχόντων Σοι Θεόνυμφε, κα μολογούντων Σε, Θεοτόκον χραντε, ς τν Θεν γεννήσασαν, πάντες ψάλλομεν· Τν Κύριον,μνετε τ ργα, κα περυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας.

δ θ΄. πας γηγενής.

χου πρς παντήν, γγέλων συστήματα Μτερ κατήρχετο, κα τν σίων δέ, χορς σν τούτοις θείοις ν σμασιν, πηκολούθει πάνσεμνε, ναγομένης σου, ες τ νω, πάντερπνα σκηνώματα, ν Χριστός σοι τς πύλας νέξε.

νθος χρυσαυγές, ποικίλον χρυσόχροον, κα εωδίας μεστόν, τος ν τας θήναις νν, τας χρυσιζούσαις Μτερ ξήνθησας, κα πσαν εωδίασας, κα κατελάμπρυνας, τν πατρίδα κα τος σος γεννήτορας, τν χαρίτων τν σν τ τερπνότητι.

νω σε Χριστός, καλέσας ες ληκτον ζων μετήνεγκεν, ν καθικετεύουσα, μ παύσ Μτερ πρ τν πίστει σου, τν ερν μετάστασιν μνούντων πάντερπνε, κα βοώντων· Χαίροις ξιέπαινε, Φιλοθέη τ όδον τ εχροον.

Θεοτοκίον.

Κύριον γνή, Παρθένε ν τεκες Τοτον δυσώπησον, τρωτον τηρεν εί, τν νεολαίαν, ν φιλόθεος, τν Σν μνεν συνήγαγε τόκον Πανάμωμε, κ παντοίων πολέμων χραντε, ασθητν και ύλων θεόνυμφε.

ξαποστειλάριον. Γυνακες κουτίσθητε.

γάλλου τέρπου χόρευε, πς λας τν σήμερον, τς Φιλοθέης τν μνήμην, πανηγυρίζοντες πάντες· δο γρ καταλείψασα, τν κόσμον τν πίκηρον, πρς τς μονς λήλυθε, τς ορανίους κα χαίρει, πρ μν κα πρεσβεύει.

Θεοτοκίον.

Μαρία καθαρώτατον, χρυσον θυμιατήριον, τς χωρήτου Τριάδος, δοχεον γεγενημένη, ν Πατρ ηδόκησεν, δ Υἱὸς σκήνωσε, κα Πνεμα τ Πανάγιον, πισκιάσαν Σοι Κόρη, νέδειξε Θεοτόκον.

Ες τος Ανους.

ξ ψίστου κληθείς.χος δ΄.

Σήμερον χαίρει γ κα συγχορεύει, διδοσα τ βλάστημα ατς ες χερας Θεο, ς θεον δρον κα μέγιστον, τν Φιλοθέην, τν ν θήναις ναβλαστήσασαν. Εφραίνεται πασα, τν ορανν πληθύς, ς δεξαμένη τν σπιλον, κα θειοτάτην, κα λην οσαν Θεο κατοίκησιν. Χαίρει δ μλλον κα γάλλεται, ησο Χριστ Θες μν, ς νήγαγε ταύτην ες τ δυτα βασίλεια. (Δίς).

λαρ τν ψυχν κα τν καρδίαν, λιος πάμφωτος, στρ λαμπρότατος[11], περιστερ κέραιος, Φιλοθέη, μρο οσα κα μλον πάγχρυσον, λη μυρίσασα, κα χαριτώσασα, νον κα ψυχν κα καρδίαν τε, σν τ σαρκί, κα γενομένη φς κα παύγασμα, νν δ φεσα τ πίκηρα, νελήλυθεν ντως πρς Κύριον, κα πρεσβεύει παύστως, το σωθναι τς ψυχςμν.

Φυτν ραον βλάστησε και κλάδον, θεία Μητρόπολις τν θηνν λαμπρά, φέρον καρπν εωδέστατον, πλήρη χαρίτων, γλυκν ες γεσιν κα θυμηδέστατον, τν θείαν κα σπιλον κα θεοδόξαστον, τν Φιλοθέην τν πράξει τε κα θεωρί, κατακοσμοσαν ψυχν το σώματος, θεν ν μνοις μεγαλύνομεν, κα γεραίρομεν ταύτης τν κοίμησιν, ν ψαλμος μελιῤῥύτοις, κα τερπνος τος μελδήμασιν.

Δόξα. χος β΄.

Τν πρ νον γαθν, δεξαμένη ρωτα, πάντα τ ν κόσμ τερπνά, περεδες θεόληπτε, ντεθεν γρ τ καρπ οχ άλως, καθάπερ δάμ, τν φιν δ ποκρουσαμένη δι γκρατείας γγελικς τν βίον διήνυσας. Κα νν ν ορανος αλίζ, παπολαύουσα το ξύλου τς ζως, Θεν λεουμένην πρ μν, τν πιστς κτελούντων, γιασμένη Φιλοθέη τν μνήμην σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τὴν πάσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ, τοῦ Θεοῦ, φύλαξὸν με ὑπό τὴν σκέπην σου.

Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

 

Εἰς τὴν Λειτουργίαν

Τυπικ κα κ το Κανόνος δ γ΄ κα στ΄.

Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγέλιον Ὁσιακόν.

Κοινωνικόν

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος. Ἀλληλούϊα.